Carnaval als spiegel: verkleden zonder boodschap

Het is avond. De straat is voller dan normaal, maar niet druk. Mensen lopen langs elkaar heen zoals altijd, alleen nu in kostuums. Een man in een opblaasbaar dinosauruspakket staat naast iemand met een plastic kroon en een fluorescerend trainingspak. Iemand anders draagt een cape die nergens bij lijkt te horen. Er wordt gelachen, geroepen, gedronken. Niemand lijkt te wachten op uitleg.

Wat opvalt, is niet wat mensen dragen, maar wat er ontbreekt. Geen slogans, geen bordjes en geen poging om iets uit te leggen of te verbeelden. Niemand lijkt iets te willen uitdragen. De kostuums staan er gewoon. Net als de mensen. Carnaval is gewoon verkleden zonder een boodschap.

Verkleed, maar nergens voor

De outfits zijn soms absurd, soms gemakzuchtig, soms ronduit onbegrijpelijk. Een masker zonder thema. Een pruik zonder context. Een pak dat eruitziet alsof het ooit in een doos lag en nu toevallig weer tevoorschijn is gehaald.

En niemand vraagt: “Wat ben je?” Die vraag lijkt hier niet te bestaan.

Verkleed zijn vraagt geen toelichting. Het hoeft nergens op te slaan. Het hoeft niet grappig gevonden te worden door anderen. Het is genoeg dat het er is. Dat iemand het aantrekt en zich ermee tussen de rest beweegt.

Een pauze in een wereld vol betekenis

Buiten Carnaval draait verkleden steeds vaker om identiteit. Om zichtbaarheid. Om laten zien waar je voor staat, wie je bent, wat je vertegenwoordigt. Kleding draagt betekenis, soms zwaar, soms bewust geladen. Het lichaam wordt een drager van uitleg.

Carnaval trekt zich daar moeiteloos aan voorbij. Het is geen podium. Het vraagt geen aandacht. Het nodigt niet uit tot interpretatie. Het lijkt eerder een tijdelijke uitknop voor betekenis. Alsof iedereen tegelijk besluit dat uitleg even niet nodig is.

Verdwijnen mag

Wat hier gebeurt, voelt licht. Mensen wisselen van rol zonder dat daar iets van blijft hangen. Je mag zien wie je niet bent, of juist helemaal niemand zijn. De humor is vluchtig. De absurditeit vrijblijvend. Niemand lijkt iets te oefenen voor later.

Je verdwijnt even in iets dat nergens toe verplicht. Zonder boodschap. Zonder gevolg.

Daarna

De avond loopt door. De straat verandert langzaam weer in wat hij altijd is. Kostuums verdwijnen in tassen, jassen worden dichtgeritst. De volgende dag is gewoon weer maandag. Werk. School. Boodschappen.

Er blijft niets achter dat verklaard moet worden. Geen les. Geen statement. Alleen het effect van een collectief moment waarin betekenis even werd losgelaten. En dat blijkt meer dan genoeg.