Stepjes in Spanje: hype of blijvertje?

Er staat een step tegen een gevel. Niet keurig, niet dramatisch. Gewoon aanwezig. Alsof iemand onderweg besloot dat hier het verhaal even mocht pauzeren. Ik blijf staan, kijk ernaar en denk: dit is geen vervoermiddel, dit is een voetnoot in het straatbeeld.

In Spanje zijn stepjes nooit echt onderweg. Ze zijn ergens. Ze staan. Wachten. En ondertussen doen ze alsof ze tijd besparen.

In theorie sneller

Het idee is simpel. Step pakken, opstappen, wegwezen. In de praktijk begint het met zoeken. Naar een step. Naar een stoep zonder paaltjes. Of een stukje straat waar niemand plots besluit stil te staan om te bellen, te praten of te leven.

De tijdwinst zit niet in het rijden, maar in de belofte vooraf. Dat gevoel van: dit gaat efficiënter zijn. Tegen de tijd dat iemand vertrekt, heb ik al een halve straat gelopen. Zonder accu, zonder app, zonder mentale voorbereiding.

Stepjes besparen tijd zoals afhaalmaaltijden koken besparen. Soms klopt het. Vaak alleen op papier.

Altijd op de verkeerde plek

Wat opvalt: stepjes staan zelden waar je ze nodig hebt. Ze staan waar iemand ze niet meer nodig had. Voor een winkel die net dicht is. Midden op een stoep die toch al geen logica had. Tegen een muur waar niemand langs kan, maar iedereen langs moet.

Ze blokkeren niet bewust. Ze claimen geen ruimte, maar ze doen alsof ze er tijdelijk zijn, ook al staan ze er morgen nog. Dat maakt ze bijna ongrijpbaar. Je kunt er niet echt boos op worden. Ze zijn te passief voor frustratie.

Stepjes gedragen zich als losse eindjes van de stad. Niet fout, niet goed. Gewoon onaf.

Proberen zonder plan

Wat stepjes vooral laten zien, is hoe Spanje omgaat met nieuwe ideeën. Niet met een groot masterplan, maar met een schouderophalen en een “we zien wel”. Eerst doen, dan kijken. Regels volgen later. Of niet.

Dat maakt stepjes geen hype, maar een experiment zonder einddatum. Ze verdwijnen niet, maar ze worden ook nooit helemaal geïntegreerd. Er komt geen duidelijke plek, geen vanzelfsprekendheid. Ze blijven in die tussenruimte hangen.

Half luchtfiets, half reddingsboei. Handig als het uitkomt, onhandig zodra je erop let.

Waar logica schuurt

Stepjes laten zien waar infrastructuur en mentaliteit elkaar net niet raken. Ze vragen om rechte lijnen in een landschap dat liever kronkelt. Om voorspelbaarheid in straten die leven van improvisatie.

Ik loop verder. De step blijft staan. Niemand pakt ’m. Niemand ergert zich zichtbaar. Misschien is dat precies waarom ze blijven. Niet omdat ze perfect werken, maar omdat ze niemand echt dwingen iets te veranderen.