Januari is een maand van kleine gesprekken. Geen plannen, wel mensen

In januari aan de Costa beginnen gesprekken vaak middenin. Zonder aanloop, zonder afronding. Bij de bakker zegt iemand iets over het brood. In de lift wissel je twee woorden. Op straat blijft het bij een blik en een knik.

Ik bestel, betaal, loop naar buiten. De man naast me doet hetzelfde. We staan even naast elkaar in de zon. Niemand zegt nog iets. Er is ook niets meer te zeggen. Daarna lopen we ieder onze eigen kant op.

Het gesprek is voorbij voordat het ergens heen had kunnen gaan. En dat voelt niet onvolledig.

Gesprekken zonder agenda

In januari lijken die kleine gesprekken hun doel te verliezen. Niet omdat mensen afstandelijk zijn, maar omdat er niets georganiseerd hoeft te worden. Geen uitnodiging, geen planning, geen “we moeten snel iets afspreken”.

Op een plein staan twee mensen naast elkaar bij een koffietentje. Ze praten over het weer. Over dat het fris is, maar toch aangenaam in de zon. Het gesprek eindigt zonder afronding. Geen lach, geen conclusie. Ze knikken, draaien zich om en verdwijnen ieder hun eigen richting uit.

Wat ik hier bijzonder aan vind, is dat dit contact niet onvolledig voelt. Het is precies genoeg. De nabijheid hoeft niets op te leveren.

Nabijheid zonder vervolg

In de Costa-regio’s is januari geen maand van sociale leegte, maar van sociale rust. De terrassen zijn open, maar half gevuld. Mensen zitten verder uit elkaar. Niet omdat ze elkaar vermijden, maar omdat ze de ruimte laten bestaan.

Ik hoor korte uitwisselingen in de lift, bij de supermarkt, op straat. Een paar woorden, soms alleen een blik. Niemand vraagt naar plannen. Niemand legt uit wat hij doet. Het contact is er, maar blijft licht.

Dit soort kleine gesprekken zou in een andere maand dan januari onaf voelen. Alsof er iets ontbreekt. Maar nu klopt het juist omdat het nergens naartoe hoeft.

Gesprekken die nergens heen hoeven

Misschien is dat wel de kern van deze maand: contact zonder opbrengst. Geen gezelligheidsdruk, geen sociale belofte, geen afspraak die nog moet worden ingelost.

De Costa leeft in deze weken op kleine schaal. Niet via evenementen of aankondigingen, maar via dagelijkse ontmoetingen die nergens toe leiden. En juist daardoor blijven hangen.

Wanneer mensen elkaar spreken zonder dat er iets uit hoeft voort te komen, ontstaat er iets zeldzaams: aanwezigheid zonder verwachting.

En dat blijkt, elk jaar weer, meer dan genoeg.