Stoofpotten en verhalen: comfortfood zoals oma het maakte

Er zijn dagen dat het eten al begint voordat je iets hebt geproefd. Een geur die vanuit de keuken de rest van het huis overneemt — paprika, knoflook, bouillon. Buiten waait de zee nog zacht, maar binnen borrelt iets wat naar rust smaakt. Aan de Costa is november niet allen de maand van kastanjes, maar ook van de Spaanse stoofpot, de maand waarin geduld het belangrijkste ingrediënt wordt.

De ziel van de Spaanse stoofpot

De Spaanse keuken kent tientallen stoofgerechten, elk met een eigen verhaal. In het oosten eet men olleta alicantina, een stevige stoof met bonen, aardappel, kool en varkensvlees. Verder zuidelijk verschijnt de olla gitana, de zigeunersoep uit Andalusië met kikkererwten, pompoen en munt. Ze zijn simpel, voedzaam, en ooit ontstaan uit armoede – maar vandaag de dag duiken ze juist weer op in moderne keukens, waar chefs teruggrijpen op de kracht van traag koken.

Kleine handvatten voor thuis

Je hebt geen Spaans erfgoed nodig om de geur van comfortfood in huis te halen. Begin met gedroogde peulvruchten – bonen of kikkererwten die je een nacht laat weken. Voeg gerookt paprikapoeder toe, een beetje chorizo of auberginevoor die diepe smaak. Laat het urenlang zacht sudderen met een takje rozemarijn of laurier. Hoe langer het pruttelt, hoe meer de smaken samenvallen. En als de saus dik genoeg is om aan een houten lepel te blijven hangen, weet je dat het goed zit.

Waar je het proeft aan de Costa

Langs de kust kom je ze overal tegen, van eenvoudige dorpsrestaurants tot vernieuwde bistro’s. In kleine eetzaakjes van Jávea tot Estepona staan in november vaak gerechten op de kaart als olleta alicantina, potaje de garbanzos of fabes con verduras – stoofpotten met bonen, groenten en kruiden die ruiken naar zondag. Op lokale markten worden ze soms verkocht in kleine terracotta schaaltjes: warm, eenvoudig en perfect na een frisse middagwandeling.

De smaak van geduld

Er is iets troostends aan eten dat de tijd krijgt. Stoofpotten leren je niet alleen koken, maar wachten. De geur vult het huis, de damp beslaat de ramen, en ergens onderweg verdwijnt de haast.

Soms is het niet de smaak die troost biedt, maar het geduld dat erin zit.