Zonder auto aan de Costa Blanca: kan dat?

Zonder auto leven aan de Costa Blanca kan. Dat is geen theorie, dat is ervaring. Het is alleen geen toestand die elke dag hetzelfde voelt. De ene dag is het vrijheid. De andere dag is het een logistieke puzzel zonder voorbeeldplaatje.

Het antwoord is dus ja. Met een bijzin.

Buslijnen die niet voor jou rijden

Op papier is er openbaar vervoer. In het echt lijkt het vaak alsof de buslijnen een eigen agenda hebben. Ze bestaan, ze rijden, maar zelden precies op het moment dat jij besluit te vertrekken. Alsof jij je plannen had moeten afstemmen op iets wat je niet kon zien aankomen.

Bij een bushalte staan voelt soms als wachten op bevestiging. Niet dat er een bus komt, maar dat je beslissing logisch was. Soms komt die bevestiging. Soms loop je alsnog weg.

Wandelen als improvisatie

Zonder auto wordt lopen geen plan, maar een gevolg. Je loopt omdat het logisch voelt, niet omdat het efficiënt is. Routes ontstaan onderweg. Schaduw bepaalt richting. Hitte bepaalt tempo.

Ik vertrek met een idee en kom aan met een verhaal. Dat kost tijd, maar levert ook iets op. Zonder auto merk je meer. Niet romantisch, wel praktisch. Je leert waar je echt kunt komen, en waar niet zonder omwegen.

Alles werkt, maar niet tegelijk

De oplossing zit niet in één alternatief. Het is een combinatie. Vandaag een step. Morgen een taxi. Overmorgen een lift. En soms gewoon niets, omdat niets vandaag het minste gedoe is.

Zonder auto vraagt geen discipline, maar schakelen. Je moet accepteren dat mobiliteit hier niet lineair is. Dat verplaatsen soms voelt als plannen en soms als gokken.

Dat is niet frustrerend, zolang je het niet probeert te controleren.

Vrijheid met randvoorwaarden

Er zijn dagen dat geen auto voelt als rust. Geen parkeren, geen onderhoud, geen constante microbeslissingen. En er zijn dagen dat je denkt: dit had eenvoudiger gekund met vier wielen en een sleutel.

Zonder auto aan de Costa Blanca leef je in mogelijkheden in plaats van zekerheden. Dat vraagt iets mentaals. Minder haast. Meer marge. En het vermogen om te denken: dit werkt vandaag, morgen zien we wel.

Ik loop het laatste stuk. Dat was niet de bedoeling. Het blijkt prima.