Stoepen zijn in Spanje veel te smal voor één waarheid

Ik loop. Niet omdat ik haast heb, maar omdat dat hier meestal geen factor is. Na tien meter gebeurt het: stoepen herinneren me er in Spanje aan dat lopen geen vanzelfsprekendheid is. Links staat een terrasstoel. Rechts staat een scooter. Tussenin ik, een boodschappentas en een beslissing die geen naam heeft. Ik kies de minst idiote optie: de stoel. De stoel schuift niet. De scooter buigt niet. Mijn route wél.

Onderhandelen met ruimte

Het bijzondere aan Spaanse stoepen is niet dat ze chaos veroorzaken, maar dat ze werken. Hier is een stoep een gesprek, niet een doorgang. Een kinderwagen heeft voorrang. Tenzij er net een oma tegenaan praat. Dan krijgt het gesprek voorrang. De kinderwagen wacht. De tijd ook.

Ik zag eens een step in een plantenbak. Niet gevallen; geparkeerd. Met intentie. Een millimeter naar rechts had niemand gestoord. Maar dáár hoorde het blijkbaar. De logica van buiten is hier menselijker dan praktisch.

Geen strijd, wel richting

Ik klaag niet. In Spanje zijn stoepen niet gemaakt om efficiënt te zijn, maar om geleefd te worden. Soms sta ik zuchtend achter een rij die geen rij is. Soms denk ik: het had sneller gekund. Maar wie zegt dat sneller beter is?

Op kruisingen zie je elkaar pas op het laatste moment. Soms botsen schaduwen al voordat mensen dat doen. Toch botst bijna niemand echt. Er lijkt een onzichtbare choreografie: iemand stopt, iemand wijst, iemand glimlacht, iemand gaat door. Later besef je dat je onderdeel was van iets zonder naam.

Geen gelijk, wel verder

In Nederland was ik goed in regels. Hier ben ik goed in aanwezig zijn. Niet omdat ik beter ben, maar omdat het anders niet werkt. Je wint geen strijd tegen een terrasstoel. Je kunt alleen kiezen of je eromheen loopt of ervan baalt. De stoel blijft toch.

Een vriend uit Málaga zegt: “De stoep is van niemand, dus iedereen is verantwoordelijk.” Niet als principe, maar als praktijk.

Lopen is geen route

Hier is lopen geen A → B. Het is A → uitwijken voor D → glimlachen naar E → waar was B ook alweer? Dat is geen tekort aan structuur, het is een overvloed aan mens.

Misschien gaat dit niet over stoelen of stepjes of scooters, maar over hoeveel ruimte je in jezelf hebt om geen gelijk te hoeven hebben. Om te accepteren dat een stoep jou niet begrijpt. Om niet te verwachten dat logica universeel is.

De stoep is te smal voor één waarheid. Misschien is dat precies genoeg.