Courgette in april: hoe die daar dan al ligt

Ze lagen er gewoon. Tussen de artisjokken en het laatste groen van het seizoen: courgettes. Klein, stevig, donkergroen. Ik stond er even bij stil. April. Courgettes. Hoe dan? De vrouw achter de kraam keek me aan alsof ik een buitengewoon saaie vraag had gesteld. Ze haalde haar schouders op. “Zuid-Spanje. Kassen.” En richtte haar aandacht weer op iemand anders.

De groentetuin van Europa

Almería. Ik kende de naam, maar had er nooit echt bij stilgestaan wat het betekent. Driehonderd kilometer naar het zuidwesten van hier ligt de droogste provincie van Spanje — en tegelijk de groentetuin van Europa. Dertigduizend hectare plastic kassen, zo groot dat je het vanuit de ruimte kunt zien als een witte vlek op de kaart.

Daar vandaan komt 82 procent van alle Spaanse courgettes. En een groot deel van de paprika’s, komkommers en aubergines die heel Europa het hele jaar door eet. Zes van de tien kasgroenten die in Europa worden gegeten, komen uit die regio. Niet in de zomer — juist in de winter en het vroege voorjaar, als de rest van Europa niets kan telen.

Dat wist ik niet. Of liever: ik wist het wel ergens, maar ik stond er nooit zo bij stil als op dat moment op de markt, met zo’n courgette in mijn hand.

Mee naar huis

Of ik hem kocht? Ja, natuurlijk kocht ik hem. Twee zelfs. Thuis gingen ze in de pan met knoflook, een scheut olijfolie en wat grof zout. Vijf minuten op middelhoog vuur, tot ze zacht zijn maar nog iets hebben. Een stuk brood erbij. Meer had ik niet nodig.

Misschien had hij pas in mei moeten liggen, als de eerste buitenteelt van de regio het overneemt. Maar hij lag er nu, hij smaakte goed, en ik ben niet de man die daar moeilijk over doet.