Kunst in Altea: wat er overblijft als de doeken niet hangen

In juli hangen er doeken aan de balkons. Dat is het moment waarop kunst in Altea op de radar verschijnt van mensen die anders langs de N-332 rijden zonder op te kijken. De Balconades d’Altea, een jaarlijkse openluchttentoonstelling van geschilderde werken tussen de witte gevels van de oude stad: kleur, schaduw, kijkrichting. Het dorp als galerie.

Maar de doeken hangen er nu niet. Het is mei, het is stil. En precies daardoor is zichtbaar wat er altijd al was.

Kunst in Altea

Altea heeft een kunsttraditie die ouder is dan welk festival ook. Vanaf de jaren vijftig trok het dorp schilders en schrijvers aan, mensen die de combinatie zochten van licht, rust en een heuvel met uitzicht op zee. Die reputatie is nooit verdwenen, ze is alleen overgroeid geraakt door het zomerseizoen. In de smalle straatjes van de Casco Antiguo zitten nog altijd galeries in wat vroeger gewone woonhuizen waren. Aan balkons hangen soms werken, niet omdat het festival loopt maar omdat de bewoner dat zo heeft besloten.

In 2001 vestigde de Faculteit voor Schone Kunsten van de Universiteit Miguel Hernández zich in de oude stad. Dat is geen symbolische keuze. De campus zit er niet naast of in de buurt, maar erin, verspreid over gebouwen die de namen dragen van de bergtoppen en kapen uit de omgeving. Studenten lopen door dezelfde straatjes als de toeristen die in de zomer de Balconades komen bekijken. Buiten het seizoen lopen ze er alleen.

Open deuren

Dat is wat mei in Altea geeft. Geen programma, geen route, geen bordje dat vertelt wat je moet vinden. Wel open deuren bij galeries die in augustus dicht zijn van de drukte. Wel een Plaza de la Iglesia zonder rijen voor de foto met de blauwe koepel. Wel de mogelijkheid om te zien hoe een dorp eruitziet dat kunst niet heeft ingepland maar gewoon heeft laten zitten, als sediment, laag op laag.

De Balconades beginnen in juli. Wie de kunst in Altea wil zien zoals het altijd is geweest, gaat nu.