Siësta geen dutje: de slapende Spanjaard bestaat niet

Buiten is het stil. De luiken zijn dicht, de stoelen staan op de tafels, de straat is leeg. Voor een toerist die om twee uur door een Spaans dorp loopt, ziet het eruit als een spookstad. Het verhaal schrijft zich vanzelf: de Spanjaarden slapen.

Alleen: Ze slapen niet. De Siësta is geen dutje.

Achter de luiken

Achter die luiken wordt gegeten. De comida, de middagmaaltijd, is in Spanje de hoofdmaaltijd van de dag. Soep, een hoofdgerecht, fruit of nagerecht. Niet snel, niet staand boven het aanrecht, maar aan tafel, met wie er thuis is. Kinderen komen thuis uit school. Partners rijden terug van het werk. De maaltijd duurt minstens een uur, soms anderhalf.

Daarna is er ruimte voor rust. Sommigen slapen inderdaad even, maar dat is niet het punt. Het punt is dat de middag thuishoort bij het gezin, niet bij de werkgever. Dat is een keuze die in de architectuur van de dag is ingebakken, niet een zwakte.

Het cliché van de slapende Spanjaard is Noord-Europees van origine. Wie alleen de buitenkant ziet, de gesloten luiken, de lege straten, de terrasjes zonder personeel, ziet een gat in de dag. Wie weet wat er achter die luiken gebeurt, ziet een andere prioriteit.

Kortere werkdag?

In de grote steden verdwijnt de siësta langzaam. Kantoren in Madrid en Barcelona werken steeds vaker door, mede door druk van internationale bedrijven die de lunchpauze willen inkorten en eerder naar huis willen. De overheid praat al jaren over een kortere werkdag en een eerder einde van de avond. Of het lukt, is de vraag.

Aan de Costa is de middagpauze nog gewoon aanwezig. Niet als anachronisme, maar als keuze. En wie om twee uur aanbelt en een gesloten deur vindt, kan beter over een uur terugkomen. Want ook al is de siësta dan geen dutje, het is wel een moment waarop Spanje even een time-out neemt.