De Vlaamse enclave: hoe Belgen de Costa Blanca anders bewonen

Op Costa Blanca Radio klonk ineens een Vlaams accent. Een commercial, een feest, 21 juli. Ik kende de datum wel. Belgische nationale feestdag. Maar ik had er hier nooit zo bij stilgestaan. Want de Belgen aan de Costa Blanca, waar zijn die eigenlijk?

De Nederlanders zijn makkelijk te vinden. Ik schreef er eerder over: de wijken waar je een middag kunt doorbrengen zonder ook maar één Spaans woord te spreken. Nederlandse winkels, Nederlandse makelaars, Nederlandse kerkdiensten. Een infrastructuur van herkenning, opgebouwd over tientallen jaren.

De Belgen, minder zichtbaar

De Belgische gemeenschap is er ook. Maar je moet er iets harder naar zoeken. Geen Vlaamse bakker naast de Spaanse. Geen Belgische wijk in Calpe of Albir. Wel: een commercial op de radio. Een jaarlijks feest op een terras in Teulada. En in Torrevieja, in het zuiden, een gemeenschap die groot genoeg is om in oktober de Fiesta Blanca te organiseren, al meer dan twintig edities oud. Dan doen de Nederlanders gewoon mee.

Vlaamse expats lijken zich anders te bewegen. Minder in blok. Vaker verspreid over dorpen aan de Costa Blanca waar geen andere Belgen wonen. Vaker Spaans sprekend aan tafel, vaker gemengd in de buurt. Of is dat een illusie? Zien we ze minder, gewoon omdat ze minder opvallen?

Tweetaligheid als training

Een mogelijke verklaring is de taal. Belgen groeien op met tweetaligheid als dagelijkse realiteit. Het navigeren tussen gemeenschappen, het schakelen tussen registers, het leven naast iemand die anders is. Dat traint iets. De stap naar een derde taal, een derde cultuur, is misschien kleiner als je die spier al hebt.

Maar misschien is het ook gewoon schaal. De Nederlandse gemeenschap aan de Costa Blanca is groter, ouder en meer georganiseerd. Een kleine gemeenschap integreert vanzelf anders dan een grote. Als er niet genoeg Belgen zijn voor een eigen enclave, ga je gewoon op in wat er al is.

Een avond onder elkaar

Op 21 juli vieren ze het op een terras ergens aan de Costa. Geen volksfeest. Geen oranje menigte. Gewoon een avond onder elkaar, in een land dat inmiddels ook een beetje van hen is. Dat is misschien het meest Belgische eraan.