Die tolhokjes bij Alicante staan er nog, maar doen niks

Ze staan er nog steeds. De tolhokjes op de AP-7 bij Alicante, met hun slagbomen omhoog en hun schermen op zwart, alsof iedereen op hetzelfde moment is vertrokken en vergeten is het licht uit te doen. Geen bemanning, geen bord met een prijs, alleen beton dat wacht op een functie die niet meer terugkomt.

Het monument

Ergens rond de zomer van 2024 werd dit stuk van de AP-7 tolvrij, eerst als proef, later definitief. Sindsdien rijd ik er geregeld doorheen zonder ook maar een seconde te vertragen, en elke keer vraag ik me af waarom niemand die hokjes heeft weggehaald. Het antwoord is waarschijnlijk simpel en on-Spaans saai: afbreken kost geld, en niemand heeft haast.

Maar het effect is bijna poëtisch. Een stuk snelweg met een monument voor zichzelf, precies op de plek waar het ooit iets kostte om door te rijden. Alsof het verdwijnen van die tolheffing iets tijdelijks is, iets dat op elk moment weer kan worden heringevoerd, en die hokjes daarom voor de zekerheid maar blijven staan.

Ergens tussen twee wegen

Wat het extra verwarrend maakt, zijn de verbindingswegen tussen de N-332 en de AP-7. Die twee lopen soms kilometers naast elkaar, vlechten in elkaar, splitsen weer, en op een gegeven moment weet ik oprecht niet meer op welke weg ik zit. De borden helpen niet altijd mee.

Mijn navigatie trouwens ook niet. Omdat beide wegen zo dicht op elkaar liggen, herberekent de app soms halverwege een rit, springt van de ene naar de andere route, en geeft dan een aankomsttijd die twee minuten later ineens weer anders is. Alsof zelfs de satelliet even moet nadenken over waar ik precies ben.

Wat overblijft

Die tolhokjes zijn eigenlijk een compact bewijsstuk van hoe dit land met infrastructuur omgaat. Niet radicaal, niet in één ruk opgeruimd, maar traag, gefaseerd, met het oude nog zichtbaar naast het nieuwe. Andere delen van de AP-7 verderop, richting Málaga, zijn nog springlevend als tolweg. Hier staat alleen het decor.

Ik reed er laatst weer voorbij, keek even opzij naar het lege hokje, en vroeg me af of het ooit nog wordt weggehaald. Waarschijnlijk pas als iemand een betere bestemming voor het beton bedenkt.