September aan de Costa: dan is het eindelijk van ons

In september gaan de scholen, na een extreem lange zomervakantie, weer open. In Spanje is dat de werkelijke jaarwisseling. Niet op 1 januari, niet op een willekeurige maandag als de agenda het uitkomt. En iets verandert er dan.

De paradox van september

September aan de Costa is het mooiste en het rustigste tegelijk. Het water is op zijn warmst, het heeft de hele zomer opgewarmd en geeft die warmte nu pas af. De stranden lopen leeg. De parasols verdwijnen. De prijzen dalen. En de mensen die hier wonen ademen eindelijk uit.

Toeristen vertrekken met de gedachte dat het seizoen voorbij is. Ze hebben het mis. Het seizoen begint pas. September en oktober zijn de maanden waarop de Costa weer van zichzelf is. De restauranthouder die de hele zomer op zijn tandvlees heeft gewerkt, zit nu eindelijk een keer zelf op het terras. De straat die in augustus niet te doorkomen was, is nu gewoon een straat.

De agenda vult zich opnieuw

Dat betekent niet dat er niets te doen is. Integendeel: in Alicante loopt El Muelle Live door tot eind september. Concerten in de haven, Spaanse en internationale acts, warm weer, zeelucht. Het is precies het soort avond waarvoor je hier bent komen wonen.

In Andalusië, in het kleine bergdorpje Guaro in de bergen achter Málaga, vindt op 11 en 12 september de Luna Mora plaats. Een festival waarbij het hele dorp verlicht wordt in Moorse stijl, met muziek, marktjes en licht tot diep in de nacht. Weinig mensen aan de Costa weten dat het bestaat. Het is de moeite waard om die onbekendheid niet te lang te laten duren. In een van de komende verhalen ga ik hier verder op in.

De terugkeer van de overwinteraars

September is ook de maand van de aankomsten. De overwinteraars die de zomer ergens anders hebben doorgebracht, keren terug. Ze openen hun appartementen, zetten de luiken open, kopen brood bij de bakker die ze al jaren kennen. De Costa kent twee soorten seizoen: het zomerseizoen van de toeristen, en het winterseizoen van de mensen die er echt zijn.

September is de overgang. De stille week tussen twee werelden.

Voor het eerst alleen op het strand

Ergens in de eerste week van september staat er iemand voor het eerst in maanden alleen op het strand. Geen parasols links en rechts, geen kinderen die zand gooien en ook geen luidsprekers op tien meter afstand.

Alleen het water. En de lucht. En het gevoel dat dit de plek is waarom je hier bent komen wonen.