Vuelta al cole verkeer: schoolroutes zijn terug van weggeweest

Zondag stond ik nog langs de kant van de weg in Parcent, ingeklemd tussen twee Duitsers met een cowbell en een fluohesje, te wachten op een peloton dat in iets meer dan twee seconden voorbij raasde. Een halve dag heen en terug voor twee seconden wielrenner. Ik zou het zo weer doen. Wat me het meest bijbleef waren niet de renners, maar de mensen eromheen: verkeersregelaars met hesjes, vlaggetjes, afzetlinten, alsof het hele dorp die ochtend één operatie uitvoerde. Diezelfde chaos is deze week terug, alleen heet hij nu vuelta al cole verkeer.

Schoolpoort, negen uur

Geen wielrenners meer, maar wel weer hesjes. Bij de school in Benissa staat een auto met alarmlichten aan dwars over het zebrapad geparkeerd, alsof knipperen een vergunning is. Twee maanden lang stond die straat er verlaten bij. Nu is het negen uur en duurt het wachten net zo lang als bij die Vuelta-etappe, alleen zonder cowbells en met veel meer geclaxonneer.

Verkeersouders

Er staan mensen met een hesje aan die het verkeer moeten regelen, net als bij de Vuelta, alleen dan zonder vlaggetje en met een schoolplein als finish. Ik zie ze zwaaien en wijzen, maar niemand luistert echt, want iedereen heeft haast en iedereen denkt dat zijn kind de enige uitzondering verdient. Auto’s stoppen waar het niet mag, draaien om waar het niet kan, en wie op de fiets langskomt, wordt behandeld als een obstakel in plaats van als verkeer. Dit duurt, ervaring leert het, ongeveer twee weken. Daarna vindt iedereen zijn ritme weer en normaliseert het.

Zebrapad negeren

Het meest hardnekkige probleem is en blijft het zebrapad. Niet omdat mensen niet weten wat het is, maar omdat iedereen ervan uitgaat dat de ander wel stopt. In de zomer, met nauwelijks kinderen op straat, wende dat gedrag. Nu lopen er ineens groepjes van acht, negen jaar oud, zelfstandig de weg over, en het contrast tussen de rust van augustus en de chaos van de eerste schoolweek is elk jaar weer schokkend groot.

Ik rijd inmiddels een andere route naar kantoor. Niet omdat het moet, maar omdat ik op een ochtend besloot dat één keer haasten voor een peloton in Parcent dit jaar wel genoeg was.