Voorbij Málaga: wonen aan de Costa del Sol Oost

Je denkt erover om te verhuizen naar Spanje, maar welke plek past bij jou? Om die vraag te beantwoorden rijd ik de hele Spaanse kust langs, van de Costa del Sol tot de Costa Brava. Veertien afleveringen, veertien regio’s. Dit is aflevering 3: Wonen aan de Costa del Sol Oost.

De barman naast het Balcón de Europa staat er al vijfentwintig jaar. Elke ochtend dezelfde kruk, elke ochtend carajillo’s voor dezelfde mensen. Ik vraag hem of het hier altijd zo rustig is. Hij kijkt me aan alsof ik vraag of de zee nat is. “Dit is dinsdag,” zegt hij. Meer uitleg krijg ik niet, en ik denk dat ik ook niet meer nodig heb.

De markt van Nerja is op dinsdagochtend goed gevuld, maar niet overvol. Het is begin juni, de grote zomerdrukte is nog een paar weken weg. De kraamhouder kent de helft van zijn klanten bij naam. Niemand haast zich. Dat is niet vanwege de zon, die schijnt hier het hele jaar wel een beetje. Het is omdat er hier niets is om je voor te haasten.

Brits en een Duits accent

Voorbij Marbella verandert de kust van toon. Nerja heeft 22.000 inwoners en geen Golden Mile, geen Puerto Banús, geen naam die zichzelf moet uitleggen. Het Balcón de Europa, dat op elke poster van de Costa del Sol staat, is in de winter gewoon het plein waar de barman zijn carajillo’s zet. Ruim een kwart van de bevolking is buitenlands, voornamelijk Brits, met een opvallend Duits accent in de wijken erbuiten. In Torrox, tien kilometer verderop, wonen meer Duitsers per hoofd van de bevolking dan in welke andere Spaanse gemeente dan ook. Dat is geen toerisme. Dat is migratie die al decennia loopt, zonder dat iemand het ooit zo heeft genoemd.

Almuñécar, een half uur verder naar het oosten, voelt jonger. De gemiddelde leeftijd ligt onder de veertig, bijna een kwart van de bevolking is onder de twintig. Het Castillo de San Miguel staat op Romeinse funderingen, de tuin van El Majuelo verbergt Fenicische wijnkelders. Niemand maakt daar drukte over. Het is er gewoon, zoals een lantaarnpaal er gewoon is.

Wat hier ontbreekt, ontbreekt structureel. Geen trein. Een bus naar Málaga die anderhalf uur duurt en altijd anderhalf uur heeft geduurd. Geen brede keuze internationale scholen. Wie hier kiest, kiest voor minder voorzieningen en meer ruimte om niemand te zijn voor wie je niet wilt zijn.

De heuvels op

Vanaf Nerja kan ik de heuvels op rijden, en dat doe ik. Twintig minuten verderop ligt Frigiliana, wit en geplaveid, meermalen verkozen tot mooiste dorp van Spanje. Een Nederlands echtpaar woont er al twaalf jaar. “We zijn de heuvel op gegaan omdat we op de kust niet meer konden ademen,” zegt de vrouw. “Nu kunnen we er niet meer weg.” De kust ligt tien minuten verderop, zichtbaar vanaf hun terras.

Verder landinwaarts, in Cómpeta, is bijna de helft van de bevolking buitenlands. Een dorp van vierduizend mensen met een eigen wijntraditie en een feest in augustus waarbij het hele plein wordt omgebouwd tot een lange tafel. Iedereen schenkt uit zijn eigen fles. Er is geen regel voor wie waar zit. Dat is de regel.

Ik rijd er op een doordeweekse middag doorheen en om drie uur staat alles stil. Niet vanwege de siësta. Gewoon omdat het zo is, hier, op deze hoogte, op deze afstand van de zee.

Of dit “echter” is dan de kust, durf ik niet te zeggen. Wat ik wel weet: de barman bij het Balcón zet zijn carajillo’s net zo gewoon als de bakker in Torrox zijn Seelen bakt en de vrouw in Frigiliana haar terras met uitzicht op de zee die ze heeft achtergelaten. Niemand van hen doet het voor mij.

Meer over wonen aan de Costa del Sol Oost: specifieke informatie vind je in onze gids.

Vorige aflevering: Marbella, Torremolinos en Málaga — de stedelijke as van de Costa del Sol. Volgende aflevering: Torrevieja en Orihuela Costa — de Costa Blanca Zuid.