Wonen in Barcelona: de stad die iedereen wil, maar niemand meer kan betalen

Je denkt erover om te verhuizen naar Spanje, maar welke plek past bij jou? Om die vraag te beantwoorden rijd ik de hele Spaanse kust langs, van de Costa del Sol tot de Costa Brava. Veertien afleveringen, veertien regio’s. Dit is aflevering 12: Barcelona.

Ik weet wat u denkt. Barcelona. Natuurlijk Barcelona.

En u heeft gelijk. Het is een prachtige stad. De architectuur, het eten, het klimaat, de energie. Ik kan u twintig redenen geven om in Barcelona te willen wonen. Dat doe ik niet, want die weet u al.

Ik ga u iets anders vertellen.

De cijfers

De gemiddelde huurprijs in Barcelona is in vijf jaar tijd met meer dan 68 procent gestegen. Een appartement van 70 vierkante meter kost in de populaire wijken, Eixample, Gràcia, Poblenou, al snel 1.800 tot 2.500 euro per maand. Koopprijzen liggen gemiddeld rond de 5.000 euro per vierkante meter, met uitschieters in Sant Gervasi en Sarrià die dat ruim overstijgen.

Ter vergelijking: in Sitges, een halfuur naar het zuiden, betaalt u vergelijkbare koopprijzen voor een dorp van 30.000 mensen met een strand voor de deur. In Valencia, dat ik eerder in deze reeks bezocht, betaalt u de helft.

De weerstand

Afgelopen zomer gingen Barcelonezen de straat op met waterpistolen. Gericht op toeristen. Niet als grap. Burgemeester Jaume Collboni kondigde aan dat hij alle toeristische verhuurvergunningen laat verlopen. Dat zijn er 10.000, en ze worden niet verlengd. Deadline: 2028.

De discussie gaat niet alleen over toeristen. Hij gaat over wie er nog in Barcelona kan wonen. Leraren, verpleegkundigen, mensen die in de horeca werken. Die vertrekken. Niet omdat ze willen, maar omdat ze geen woning meer kunnen vinden die ze kunnen betalen.

Als expat staat u in die discussie niet aan de sympathieke kant. Dat is geen aanval, dat is een feit om rekening mee te houden.

De stad zelf

Ik loop door de Eixample op een doordeweekse ochtend. Het is druk, maar het is de drukte van een echte stad. Mensen die naar hun werk gaan, terrassen die opengaan, een markt die opbouwt. Barcelona functioneert. Het heeft scholen, ziekenhuizen, een metro die werkt, een internationale luchthaven, een universiteit met naam. Als u hier een baan heeft of remote werkt met een internationaal salaris, is dit een van de meest complete steden van Europa om in te leven.

Barcelona is ook de stad van de superilles, de superblokken waarbij hele straatdelen autovrij worden gemaakt en teruggaan naar voetgangers en groen. Het is een van de meest ambitieuze stedelijke vergroeningsprojecten van Europa. Wie er woont, merkt dat: minder lawaai, meer ruimte, een stad die langzaam ademt.

Dat is de eerlijke kant van het verhaal.

Mijn conclusie

Ik weet dat dit voorspelbaar klinkt. Ik heb het zelf ook even voor me uitgesproken voordat ik het opschreef: Barcelona is heerlijk om in te zijn, maar om er ook te wonen?

Als u een reden zoekt om naar Spanje te verhuizen en u kiest voor Barcelona, kiest u voor de duurste, drukste en meest omstreden optie van deze hele reeks. Er zijn mensen die daar bewust voor kiezen en die keuze nooit betreuren.

Maar deze reeks gaat over wonen aan de kust. Over ruimte, betaalbaarheid, een ander tempo. Het is een wereldstad. En daar is alles mee gezegd.

De Costa Brava begint een uur naar het noorden. Het wordt stiller.

Vorige aflevering: Sitges en Castelldefels, het strand op treinafstand van Barcelona.
Volgende aflevering: de Costa Brava Zuid, waar het anders wordt.

Hoofdafbeelding: illustratief, gegenereerd met AI.