Waarom ik na het wandelen een hammam binnenstapte

De afgelopen weken liep ik veel. Niet sportief, niet planmatig. Gewoon omdat februari in deze streek je naar buiten duwt: frisse lucht, licht dat al langer blijft hangen, en die eerste aanwijzingen dat het seizoen verschuift. Wandelen werd een achtergrondhandeling. Je trekt iets aan, je gaat. Je komt terug zonder dat je onderweg iets “doet”.

En precies daardoor viel iets anders op. Niet het pad, maar wat er naast het pad lag. De namen op gevels waar je normaal langs glijdt. Dezelfde straat, maar nu met ogen die tijd hebben. Zo zag ik hem ineens vaker: een simpel bordje, een deur die niet om aandacht vroeg. Hammam.

Het misverstand dat ik zelf ook had

Ik merkte dat mijn eerste associatie automatisch “wellness” was. Alsof een hammam per definitie een ontspanningsritueel is, met een verhaal en een programma. Maar dat is vooral onze moderne bril. Oorspronkelijk is een hammam vooral een badhuis: warmte en water als publieke voorziening. Praktisch, herhaalbaar, bijna nuchter in opzet. Ontspanning bestaat daarbinnen, zeker, maar niet als hoofddoel dat je komt “halen”. Het draait niet om het moment als prestatie. Het draait om de omstandigheden.

Dat verschil bleef in mijn hoofd hangen, juist omdat het zo goed paste bij wat wandelen de afgelopen weken ook was geworden: iets dat werkt zonder dat je het hoeft op te pompen.

Binnen is het geluid anders

Ik stapte naar binnen op een dag dat ik al gelopen had. Niet als beloning, niet als experiment. Meer alsof ik mezelf betrapte op nieuwsgierigheid die te lang was blijven hangen.

Het eerste wat veranderde was het geluid. Buiten is februari helder: verkeer, stemmen, stappen op stoep. Binnen werd alles zachter, alsof de ruimte de scherpe randjes wegfilterde. Het licht kwam van boven, niet dramatisch, maar diffuus, gelijkmatig. Je ziet geen spektakel, je merkt vooral dat je ogen minder hoeven te zoeken.

En dan die warmte. Niet sauna-heet. Geen muur waar je tegen vecht. Meer een constante deken die je lichaam meteen serieus neemt. Je voelt je schouders zakken voordat je daar een mening over hebt.

Er is geen programma om te volgen

Wat me misschien het meest verraste: niemand maakte er een “ervaring” van. Geen opgewekte uitleg, geen stappenplan, geen opgelegde stilte. Mensen deden gewoon hun eigen ding. Zitten. Opstaan. Even lopen. Water. Weer zitten. Alsof iedereen al wist: hier hoef je niets te bewijzen.

Dat is precies waarom het geen wellness voelt. Wellness wil vaak iets van je: je moet je ontspannen, je moet genieten, je moet eruit halen wat erin zit. Een hammam doet dat niet. Hij biedt een omgeving die weinig terugvraagt. Je merkt dan dat je lichaam zelf tempo kiest. Niet omdat je besluit te vertragen, maar omdat er geen reden is om jezelf op te jagen.

Waarom dit het vervolg was op wandelen

Ik dacht even dat het contrast groot zou zijn: buiten bewegen, binnen stil zitten. Maar dat gebeurde niet. Het voelde als dezelfde lijn, alleen een fase verder. Wandelen had mijn systeem al omlaag gebracht: aandacht naar buiten, adem rustiger, hoofd minder druk. De hammam zette dat voort zonder extra prikkels. Dezelfde logica, andere omstandigheden.

Dat is het punt dat ik de afgelopen weken vaker tegenkwam: gezondheid is niet altijd een actie. Soms is het een omgeving die jou minder stoort. Dat idee zit ook in dat eerdere wandelstuk, waarin doelloos lopen juist werkte omdat het nergens heen hoefde.

Na een tijd stond ik op. Geen moment van afronden, geen gevoel van “nu heb ik het gedaan”. Ik kleedde me aan, deed mijn schoenen weer aan, liep naar buiten. De lucht was fris. De straat hetzelfde. Februari nog steeds februari.

Alleen liep ik lichter weg dan ik was binnengekomen. Licht en opgeladen.