Wanneer romantiek op het menu staat

Er zijn van die avonden waarop alles tegelijk moet kloppen. De tafel. Het licht. Het menu. De wijn. De timing. En liefst ook nog de buurtafel, want niets is zo romantisch als meeluisteren naar een vreemd stel dat exact hetzelfde “speciale Valentijnsmenu” bestelt. Liefde, maar dan met een tijdslot. Romantiek op het menu.

Valentijn heeft iets collectiefs. Alsof romantiek die avond een gezamenlijke afspraak is. Je ziet het al dagen van tevoren aankomen: extra kaartjes in etalages, harten op krijtborden, woorden als speciaal en exclusief die opvallend vaak naast elkaar staan. In restaurants schuiven tafels net iets dichter tegen elkaar aan. Niet uit intimiteit, maar uit efficiëntie. Het is tenslotte een drukke avond.

Romantiek als groepsactiviteit

Aan tafel gebeurt dan iets merkwaardigs. Gesprekken beginnen vaak enthousiast, maar worden halverwege onderbroken door bestek, bediening en het zachte rumoer van andere stelletjes die óók proberen er iets bijzonders van te maken. Iedereen wil zijn moment, maar deelt het tegelijkertijd met de hele zaak. Romantiek als groepsactiviteit.

Dat is niet erg. Het is zelfs aandoenlijk. Alleen voelt het soms ook een tikje… onhandig. Alsof je een gevoel probeert te beleven volgens een draaiboek dat al weken vastligt. De volgorde staat vast, het tempo ook. De liefde volgt het menu.

Juist daarom valt iets anders extra op in deze periode. Buiten die ene avond om. Op de dagen eromheen. In keukens waar niemand reserveert. Waar geen speciaal menu ligt, maar wel tijd. Waar iemand iets langer staat te snijden dan nodig. Waar een pan zachtjes pruttelt zonder publiek. Waar proeven belangrijker is dan presenteren.

Intieme aandacht

In Spanje zie je dat vaak gebeuren zonder dat het benoemd wordt. Liefde zit daar zelden in grote gebaren, maar in aandacht. In het kiezen van een goed product. In het samen bereiden van iets simpels. In het besluit om niet te haasten. Dat voelt misschien minder spectaculair dan een volledig volgeboekte zaterdagavond, maar het is vaak wel rustiger. En initiemer.

De passie voor eten zit hier niet alleen in restaurants, maar juist daarbuiten. In hoe mensen koken voor elkaar. In hoe maaltijden ruimte krijgen om te duren. In hoe een tafel geen decor is, maar een werkplek voor aandacht. Dat heeft niets zweverigs. Het is praktisch. Je moet snijden, roeren, wachten. Liefde als handeling.

Misschien is dat ook waarom die ene avond soms wat wringt. Omdat romantiek zich lastig laat plannen. Zeker als iedereen het tegelijk probeert. Terwijl ze op andere momenten, zonder aankondiging, zomaar ontstaat. Op een dinsdag. Of een rustige zondag. Zonder menu. Zonder harten. Gewoon omdat er tijd was.

Voor wie Valentijn toch graag buitenshuis viert: vorig jaar schreef ik over plekken waar romantiek niet hoeft te vechten om aandacht.