Fietsen aan de Costa Blanca: de infrastructuur loopt achter op de fietsers

In maart en april staan ze er weer. Groepjes wielrenners op de N332, vlak voor Calpe, in de smalle strook tussen de vangrail en het voorbijrazende verkeer. Sommigen rijden dicht op elkaar, sommigen alleen. Allemaal op een weg die veertigduizend voertuigen per dag verwerkt en waarvoor op grote stukken geen fietspad bestaat. Fietsen aan de Costa Blanca: het blijft een riskante onderneming.

Een begrip in de wielrensport

De Costa Blanca is een van de populairste fietsbestemmingen van Europa. Het klimaat klopt, het achterland ook — de cols richting Jalón, de rustige wegen door de sinaasappelgaarden, de lange rechte trajecten in het zuiden. En van oktober tot mei is het hier hoogseizoen op de fiets. Profwielrenners trainen hier. Wielertoeristen boeken er vakantiehuizen voor. Calpe alleen al is een begrip in de wielrensport.

Maar de infrastructuur groeit niet mee. Of niet snel genoeg, en niet op de plekken die er het meest toe doen.

Neem Benidorm, dat zichzelf al jaren als fietsstad positioneert. Er zijn fietspaden aangelegd — op de middenas van wegen, in plaats van langs de wegen. Wie dat bedacht heeft, heeft waarschijnlijk nog nooit op een racefiets gezeten. In l’Alfàs del Pi is vorig jaar met EU-geld een nieuw stuk fietspad geopend: 860 meter, tussen Benidorm en Altea. Dat is goed nieuws. Het is ook 860 meter op een traject waar fietsers al decennia langs de vangrail van de N332 schuiven.

Plannen

De plannen zijn er. Bij vrijwel elke gemeente langs de kust staan fietspaden op de agenda — parallel aan de N332, veilige verbindingen tussen dorpen, gescheiden rijstroken. Ze worden aangekondigd, goedgekeurd, uitgesteld. Het ministerie is bezig met de laatste administratieve stappen. De gemeente dringt aan. De fietser rijdt ondertussen op de weg.

Wie hier fietst, weet dit al. Die heeft geleerd welke stukken te mijden zijn en op welke tijden. Die kiest voor het achterland als het kan, en voor vroeg in de ochtend als het niet anders kan. Dat is geen oplossing. Dat is omgaan met een probleem dat oplosbaar is, maar waar de schop nog niet in de grond staat.

Wie weet, wordt de Costa Blanca ook ooit de veiligste bestemming om te fietsen.