Wandelen tussen amandelbloesem aan de Costa Blanca

De eerste bloesems kondigen zich niet aan. Ze zijn er ineens. Langs een muur. Op een terras. In een bocht waar je anders gedachteloos voorbij zou lopen.

Ik merk dat ik in deze weken anders loop. Mijn ogen nemen het over van mijn hoofd. De geur van amandelbloesem is licht, bijna terughoudend, maar precies genoeg om je tempo te vertragen tijdens het wandelen aan de Costa Blanca.

Landinwaarts: de Jalón-vallei

Aan de landinwaartse kant van de AP-7, in de Vall de Pop, rond dorpen als Jalón, Llíber en Alcalalí, lijkt de bloesem het landschap over te nemen. Hier vormen amandelbomen geen detail, maar de basis. Terrassen volgen elkaar op, paden lopen vanzelf door en waar je ook kijkt, zie je lichtroze en wit tegen de heuvels.

Wandelen voelt hier moeiteloos. Ik hoef geen route te kiezen, geen plan te maken. Elk landweggetje werkt. Zelfs omkeren voelt logisch, alsof het landschap zegt: het is goed zo. De bloesem is hier geen verrassing, maar een constante aanwezigheid. Je loopt erdoorheen, zonder dat je het gevoel hebt ergens naar op weg te zijn.

Richting zee: het heuvelachtige achterland

Aan de andere kant van de AP-7, richting zee, verandert het landschap. Tussen Benissa, Teulada en Benitatxell, met Moraira lager aan de kust, ligt een open, heuvelachtig gebied zonder duidelijke grenzen. Geen vallei, geen samenhangend geheel, maar een mozaïek van oude terrassen, olijfgaarden en stukken land die even niets lijken te hoeven.

Hier verschijnt de amandelbloesem anders. Niet overal tegelijk, niet uitbundig. Soms staat er ineens één boom vol in bloei langs een pad, terwijl de rest van de helling nog kaal is. Dat maakt het lopen aandachtiger. Ik kijk meer om me heen, vertraag vanzelf en laat me leiden door wat zich aandient, niet door wat ik verwacht.

Twee landschappen, één beweging

Het verschil tussen deze twee gebieden zit niet in schoonheid, maar in beleving. In de Jalón-vallei draag het landschap je. In het achterland van Benissa moet je zelf blijven kijken. Toch doen ze hetzelfde. Ze halen de druk van het wandelen af. Er hoeft niets gehaald, gemeten of afgerond te worden.

Dat herkende ik ook al in een eerdere wandeling, waarin ik merkte hoe prettig het is om zonder doel te lopen. Daar schreef ik twee weken geleden al over.

Bloesem als aanleiding, niet als attractie

Amandelbloesem is geen evenement. Hij bloeit niet voor bezoekers en trekt zich niets aan van schema’s. Misschien werkt het daarom zo goed om juist nu te wandelen. Je gaat niet omdat het gezond is, maar omdat het seizoen dat suggereert. Het lichaam volgt vanzelf.

Wie meer context wil bij deze bloesemtijd, kan zich verdiepen in het bredere verhaal dat Wouter vorig jaar schreef over de amandelbloesemroutes in Spanje.

Voor mij blijft het eenvoudig. Op sommige dagen kies ik voor de openheid van de Jalón-vallei, op andere voor de afwisseling richting zee. De bloesem wijst de weg. De rest laat ik los.