Wintermarkt in februari zonder spektakel: eten dat blijft liggen

De kraam staat aan de rand van de markt. Niet strategisch, niet in het zicht van de ingang. Er hangt geen bord met aanbiedingen. De verkoper zit op een krukje achter de tafel, handen in zijn jaszakken. Voor hem liggen sinaasappels, aardappels, prei. Alles netjes, maar niet opgepoetst. Ik ben weer waar ik in februari zo graag ben: op de wintermarkt.

Ik blijf staan omdat niemand anders dat doet. De sinaasappels liggen er al even. Dat zie je aan de schil. Niet glanzend, wel stevig. Een paar hebben kleine plekjes. Niemand wijst erop. De verkoper kijkt niet op als ik dichterbij kom. Hij wacht niet. Hij staat hier al de hele ochtend.

Wat niet wordt aangeprezen

Op deze markt hoor je geen verhalen. Geen uitleg over herkomst, geen opmerkingen over smaak. De prijzen staan op karton geschreven, soms half uitgewist. Niemand roept. Niemand trekt aan je mouw.

Er ligt snijbiet, niet meer perfect recht. Artisjokken die groter zijn dan ideaal, maar nog prima. Er ligt knolselderij met aarde in de groeven, groot en onregelmatig van vorm. De verkoper schuift af en toe een krat iets naar voren. Dat is alles.

Mensen lopen langs. Ze kijken wel, maar stoppen niet. Dat stoort niemand.

Februari laat dingen liggen

In februari hoeft niet alles verkocht te worden. De markt is er toch wel. Er is geen druk om vandaag alles kwijt te raken. Wat blijft liggen, blijft liggen. Morgen staat het er weer. Of overmorgen.

Ik pak een artisjok op. Hij is zwaar en stevig. De verkoper noemt een prijs zonder me aan te kijken. Ik knik. Hij pakt een papieren zak en wacht tot ik zeg hoeveel ik wil. Geen suggesties. Geen “neem er nog één”.

Dit is koken in februari: kopen wat er ligt, niet wat wordt gepusht.

Tempo zonder haast

Verderop staat een kraam met kaas. De planken zijn halfvol. Er ontbreekt meer dan er ligt. De verkoper snijdt een stuk af voor iemand die precies weet wat hij wil. Ze praten niet over het product, alleen over hoeveel.

Er is geen rij. Dat maakt het makkelijk om te blijven staan. Je hoort het geluid van kratten die worden verplaatst, een mes dat op hout tikt, een krat dat leeg raakt. Niemand kijkt op de klok. De markt draait door zonder versnelling.

Geen drama, geen schaarste

Wat hier gebeurt, voelt niet als einde van een seizoen. Het voelt als voortgang. Er komt niets bij, maar er verdwijnt ook niets met spoed. De spullen liggen er omdat ze er horen te liggen. Niet omdat ze vandaag moeten.

Ik loop weg met een tas die niet zwaar is. Een paar dingen. Genoeg voor later. Achter me blijft de kraam staan zoals hij stond. De verkoper zit weer op zijn krukje. Hij kijkt naar de lege plek waar net iets lag en schuift niets bij.