De badkamer in februari: koud, en dat is niet het probleem

De ochtend in februari heeft weinig geduld. Je stapt uit bed, zet een paar passen richting badkamer en weet eigenlijk al hoe het gaat voelen. De tegels zijn koud. De lucht ook. Niet schokkend, niet nieuw. Niemand kijkt er verbaasd van op. Dit hoort bij februari. Net zoals sinaasappels op tafel en jassen die over stoelen blijven hangen.

In de badkamer is het koud, ja. Maar dat is zelden het gesprek.

Wat er wél verandert

Opvallend genoeg wordt de ruimte zelf nauwelijks aangepast. Geen extra verwarming, geen structurele ingreep, geen groot plan. In plaats daarvan verschuift het gedrag. Douchen gebeurt later op de ochtend, of juist sneller. Soms blijft het raam dicht, soms juist even open, afhankelijk van de zon. Een extra handdoek ligt al klaar. De badjas krijgt ineens een hoofdrol.

De badkamer blijft wat hij is. Alleen het ritme eromheen beweegt mee.

Dat voelt misschien onlogisch voor wie gewend is om comfort te fixen met techniek. Maar hier lijkt niemand de behoefte te voelen om de ruimte te herontwerpen voor een paar koude weken per jaar. De kou wordt niet bestreden, maar ingecalculeerd.

Sommige mensen zetten er een estufa neer. Zo’n klein straalkacheltje dat je alleen gebruikt in februari, soms letterlijk met een touwtje vanaf de deur. Even aan voor het douchen, daarna weer uit.

Ik heb er geen. Niet uit principe, maar omdat het alweer bijna voorbij is. En omdat de badkamer ook zonder prima weet dat dit tijdelijk is.

Geen kamer om in te blijven

In veel Spaanse huizen is de badkamer geen leefruimte. Je blijft er niet hangen. Je leest er geen krant. Het is een functionele plek waar je even bent en dan weer vertrekt. Dat maakt het verschil. De kou is tijdelijk, het gebruik kort. In Engeland zouden we dit niet trekken. Dan beginnen we te sleutelen. Radiator erbij. Handdoekverwarmer. Misschien zelfs tapijt, want waarom ook niet. Alles om een ruimte die koud is tóch te laten doen alsof hij gezellig is.

Februari legt dat genadeloos bloot. In andere maanden valt het niet eens op. In de zomer is de badkamer juist de koelste plek van het huis. In het voorjaar verdwijnt het probleem vanzelf. Waarom zou je dan investeren in iets dat zichzelf oplost? Dat klinkt misschien als berusting, maar het is vooral timing. Comfort wordt hier niet gemaximaliseerd, maar afgestemd op het seizoen.

Een klein Brits zijpaadje

Wie ooit in Engeland heeft gewoond, herkent dit misschien. Badkamers die ook daar geen warme oases zijn, ondanks tapijt op plekken waar je het niet verwacht. Het verschil is alleen dat men daar eindeloos probeert te compenseren, terwijl hier vooral wordt gewacht.

Niet omdat het niet kan, maar omdat het niet hoeft. Dit gaat niet over kou. Het gaat over de gedachte dat niet alles opgelost hoeft te worden. Sommige ongemakken worden gewoon ingepland. Februari is tijdelijk. Net als de koude badkamer.

Comfort zit hier minder in techniek en meer in routine. In weten wanneer je iets doet, hoe je het doet, en vooral wanneer je het laat. Een extra minuut onder de douche. Een handdoek dichterbij. En dan door.

Geen drama, geen upgrade.

Het moment dat het verandert

En dan, bijna ongemerkt, is het voorbij. De badkamer warmt weer op. Niet vandaag misschien, maar binnenkort. Je merkt het pas als je het niet meer verwacht. De tegels voelen ineens anders. De badjas blijft hangen waar hij hangt.

Dat is snel genoeg.