Café con hielo: waarom eenvoudig hier gewoon beter werkt

Je bestelt hem al jaren. Espresso. Glas ijs erbij. Koffie over het ijs gieten, roeren, opdrinken. Twee minuten werk, geen uitleg nodig: café con hielo. Over de café con leche schreef ik eerder, en over de bombón. Koffie in Spanje is een onderwerp dat zichzelf blijft aanvullen.

Totdat je in Valencia bestelt en er een schijfje citroen in het glas zit. Daar heet hij café del tiempo. Hetzelfde drankje, andere naam, andere smaak. De citroen doet iets met de bitterheid van de espresso dat je thuis nooit had bedacht.

Hoeveel blokjes ijs?

De discussie gaat verder. In Murcia is één ijsblokje genoeg, in Navarra wil je er drie. In de rest van Spanje zijn het er twee. Er is kennelijk een mening over, ook al ziet niemand er iemand over ruziën aan de bar.

Het idee is simpel en dat is precies waarom het werkt. Een warme espresso op een koude ondergrond koelt snel af maar verdunt niet. Het ijs smelt langzaam, de koffie blijft sterk. Wat je niet doet: ijsblokjes in de koffie gooien en wachten. Eerst suiker in de warme koffie, roeren tot hij is opgelost, dan pas over het ijs gieten. In die volgorde. Anders krijg je onopgeloste suikerkorrels op de bodem en een halflauw drankje.

Al langer dan al die anderen

De cold brew, de frappuccino, de espresso tonic met munt en limoen — ze zijn er allemaal, ook aan de Costa Blanca. Maar de café con hielo is er al langer dan al die anderen en vraagt minder. Een espresso. Een glas ijs. Eventueel een schijfje citroen als je in Valencia zit.

Meer is het niet. En dat is genoeg.