Café con leche: hoe ik stopte met cappuccino en er geen spijt van heb

In Amsterdam bestelde ik altijd een cappuccino. Grote kop, veel melkschuim, bij voorkeur met een tekening erin die ik toch niet begreep. Het was geen bewuste keuze — het was gewoon wat je deed. Koffie, maar dan groot. Koffie, maar dan zacht.

Hier bestaat de cappuccino ook. Maar wie hem bestelt aan een Spaanse bar krijgt iets wat er alleen in naam op lijkt. Te groot, te waterig, te ver van wat een barista in Valencia daar onder verstaat. Na twee keer besteld en twee keer teleurgesteld te zijn, heb ik het losgelaten.

Café con leche

Wat ervoor in de plaats kwam was de café con leche. Niet omdat ik er bewust voor koos, maar omdat de man naast me er een bestelde en ik zei: dat dan maar. Gelijke delen koffie en warme melk, geserveerd in een glas of een brede kop, afhankelijk van waar je zit. Niet zo groot als wat ik gewend was. Niet zo klein als een cortado. Precies in het midden — en dat blijkt precies genoeg.

Wat ik niet verwachtte: hoe snel je went. Na een week voelde een cappuccino als te veel. Na een maand had ik hem niet meer nodig. De café con leche heeft iets wat de cappuccino nooit had — hij past bij het tempo hier. Je drinkt hem niet tussendoor. Je zit er even voor.

Cappuccinobar aan de Costa?

Ik vroeg me even af of een cappuccinobar aan de Costa zou werken. Tot ik zag hoe lang de rij stond voor een café solo van €1,20. Dat antwoordt zichzelf.

En als ik op een zwakke dag toch iets zoets wil — iets wat lijkt op de verwennerij van vroeger — bestel ik een café bombón. Maar dat is een ander verhaal, dat staat elders op deze site.