De Hollandse enclave: hoe de Nederlanders aan de Costa Blanca zichzelf zijn gebleven

Morgen vieren ze Koningsdag in Benidorm. Haring, kroketten, oranje tompoucen. Een nieuw organisatieteam, de grootste oranjeviering in jaren, en bewust gepland op 1 mei – de Spaanse Dag van de Arbeid – zodat iedereen vrij is. De aankondiging spreekt van “het feest dat bij haar past.” Haar, dat is de Nederlandse gemeenschap aan de Costa Blanca.

Die gemeenschap is groot. Exact hoe groot is moeilijk te zeggen. Veel Nederlanders aan de Costa Blanca staan niet ingeschreven, of pas na jaren. Maar wie hier rondrijdt, ziet het: Nederlandse winkels in Albir en Denia met drop en hagelslag. Nederlandse makelaars, Nederlandse tandartsen, Nederlandse kerkdiensten. Een Nederlandse krant. Een Nederlands radiostation. Wijken waar je een middag kunt doorbrengen zonder ook maar één Spaans woord te spreken.

Geen verwijt

Dat is op zichzelf natuurlijk geen verwijt. Anders zou de website waarop ik dit schrijf niet eens bestaan. Mensen zoeken herkenning, zeker als ze ouder zijn, ver van huis, in een land waarvan ze de taal maar half spreken. Dat begrijp ik.

Maar het heeft wel iets eigenaardigs als je erover nadenkt. In Nederland wordt integratie beschouwd als een morele verplichting. Je leert de taal. Je past je aan. Je doet mee. Aan de Costa Blanca wonen tienduizenden Nederlanders die dat principe van harte onderschrijven – en er vervolgens zelf niet al te zwaar aan lijken te tillen.

Herkenning en verbazing

Spanjaarden kijken er met een mengeling van herkenning en verbazing naar. De Nederlandse bewoner is beleefd, betaalt zijn rekeningen, klaagt niet te hard. Maar hij blijft ook een beetje een raadsel. In plaatsen waar de Nederlandse gemeenschap groot is, hoor je weleens de vraag: wonen ze hier nu eigenlijk, of zijn ze gewoon heel lang op vakantie?

Morgen kleurt Benidorm oranje. Dat is ook een vorm van thuis zijn. Alleen dan hier.