Stiller en duurder: wonen aan de Costa Blanca Noord

Je denkt erover om te verhuizen naar Spanje, maar welke plek past bij jou? Om die vraag te beantwoorden rijd ik de hele Spaanse kust langs, van de Costa del Sol tot de Costa Brava. Veertien afleveringen, veertien regio’s. Dit is aflevering 6: wonen aan de Costa Blanca Noord, van Calpe tot Dénia.

Calpe laat ik ’s ochtends vroeg achter me. De Peñón de Ifach steekt al in het eerste licht boven de badplaats uit, 332 meter rots die loodrecht uit het water omhoogkomt. Ik heb hem gisteren gezien. Nu rijd ik erlangs.

De kustweg naar het noorden slingt langs de kliffen van Benissa. Hier begint een ander soort Costa Blanca. Geen boulevard, geen torenflats, maar binnenweggetjes die villa na villa ontsluiten achter hagen en automatische poorten. Moraira staat bekend als het duurste vastgoedgebied van de regio, met prijzen van meer dan 4.000 euro per vierkante meter. Benissa, dat de kustlijn flankeert, volgt op korte afstand.

Dat staat niet op een bord. Dat merk je aan de auto’s op de oprit.

Moraira

Moraira is een voormalig vissersdorp dat zichzelf nooit helemaal heeft opgegeven. Kleine haven, blauwe boten, een markt op dinsdag. En daar omheen: villa’s, makelaars, Nederlanders. In Jávea wordt zo’n 70 procent van de luxe villa’s gekocht door Nederlanders. In Moraira is het beeld vergelijkbaar.

Op een van de smallere straatjes kom ik twee mannen op scooters net op tijd voor. Ze remmen, ik rem, niemand valt. Tom en Marcel, makelaars van La Vida Lux, dagelijks op pad door het gebied. We parkeren en drinken koffie. “Op de scooter zie je andere dingen dan vanuit een auto”, zeggen ze. Kleine binnenweggetjes, verborgen baaien, restaurants in het binnenland waar je als vakantieganger nooit terechtkomt en waar je soms verrassend goed eet. Ze wonen hier al jaren en ontdekken nog steeds nieuwe plekken. Soms letterlijk een paar kilometer van huis.

Ik vraag ze naar de meest voorkomende misvatting van mensen die hier een woning komen zoeken. Tom schiet in de lach. Dat mensen van tevoren precies weten wat ze willen. Moraira, zeezicht, loopafstand van het centrum. En twee dagen later worden ze verliefd op een finca tussen de wijngaarden, tien minuten landinwaarts. Marcel: “We zeggen het altijd: weet wat belangrijk voor je is, maar houd ook ruimte om verrast te worden.”

Levendig en praktisch

Calpe is levendig en praktisch, zeggen ze. Moraira kleinschaliger en gemoedelijker. Jávea biedt meerdere werelden in één: strand, haven, oud centrum, diverse woongebieden. Wie rust, natuur en ruimte zoekt, moet juist ook landinwaarts kijken. En dat is misschien wel het sterke punt van de hele regio: je hoeft niet te kiezen. Strand, bergen, wijngaarden en dorpjes liggen allemaal dichtbij. En Dénia, Alicante en zelfs Valencia zijn prima bereikbaar als je behoefte hebt aan een dag stad.

Wat de makelaars zelf nooit meer zouden willen missen? Het buitenleven. Niet alleen zon en zee. Even op de scooter stappen, spontaan aan het strand belanden, lunchen in een dorpje in het binnenland. De afwisseling binnen korte afstand. Ze zeggen het op de toon van mensen die het nog steeds menen, ook na al die jaren.

We betalen elk onze eigen koffie. Marcel en Tom stappen op hun scooters. Ik rij voorzichtiger verder.

Het web van binnenwegen

Vanuit Moraira kun je op meerdere manieren naar Jávea rijden. Rechtstreeks door het dal naar Benitachell. Of links bij de rotonde naar Teulada, een kern die de meeste mensen passeren zonder te stoppen, en dan door naar Benitachell. Ik kies voor de tweede route.

Het hele gebied tussen Benissa, Teulada en Benitachell is een wirwar van binnenweggetjes en verbindingen. Elke weg leidt langs hagen, poorten, opritten. Af en toe een dorp met een kerk, een bar en die smalle straatjes. Af en toe een plek waar vier wegen samenkomen zonder dat er een bord staat dat vertelt welke de juiste is. Je went eraan. Of misschien wel nooit.

Teulada heeft een historisch centrum met smalle straten en een gotische kerk. De gemeente omvat ook Moraira, al weet lang niet iedereen dat. De vraag naar villa’s in dit gebied is al jaren groter dan het aanbod. Dat geldt voor Moraira, voor Jávea, voor Teulada en Benissa. Wie wacht, betaalt meer.

Benitachell ligt op de rand van de klif. Cumbre del Sol, de villawijk die hier is uitgerold langs de kustlijn, heeft uitzichten die op foto’s niet lijken te kloppen. Ze kloppen wel.

Jávea

Jávea heeft drie gezichten die weinig met elkaar te maken hebben. Het Pueblo, het oudste deel, met stenen huizen en een vestingkerk uit de vijftiende eeuw. De haven, Duanes de la Mar, waar ’s ochtends de vismarkt is en ’s middags de terrassen vol zitten. En El Arenal, het strand, met een boulevard en alles wat daarbij hoort.

De Nederlandse aanwezigheid is hier groter dan bijna overal anders aan de Costa Blanca. Nederlandse bakkerijen, Nederlandssprekende artsen, Nederlandse voetbalclubs. Wie hier aankomt met de bedoeling om op te gaan in het Spaanse leven, heeft wat werk te doen.

De donderdagmarkt is het sociale scharnierpunt van de week. Nederlanders, Belgen, Britten, Spanjaarden, iedereen loopt er doorheen, of je nu iets koopt of niet.

Over de Montgó

Tussen Jávea en Dénia ligt het Montgó Natuurpark. De berg is 753 meter hoog en loopt als een langgerekte rug tussen de twee steden in. De weg erover is smal, bochtig, en op sommige punten zo stil dat je je afvraagt of je de goede kant op rijdt. Je rijdt de goede kant op.

Aan de andere kant begint Dénia.

Dénia

Dénia is de grootste stad van de Marina Alta. 45.000 inwoners, een kasteel op een heuvel boven het centrum, een haven met een veerverbinding naar Ibiza en Mallorca. UNESCO-stad voor gastronomie, de eerste in Spanje die die erkenning kreeg. Quique Dacosta heeft hier drie Michelin-sterren. Dat is geen marketingterm. Dat is gewoon zo.

Dénia is ook betaalbaarder dan Jávea. Dat is geen geheim, maar het is ook geen automatische keuze. Wie Dénia kent, kiest het om wat het is, niet omdat het goedkoper is.

Ik drink koffie met Michel, een Nederlander die hier een jaar geleden naartoe is gekomen en voor The Sound of the Costa werkt. We zitten op een terras in het centrum, het kasteel boven ons, de haven op loopafstand. Hij woont niet in Dénia zelf, zegt hij. Hij woont in Alcalalí.

Alcalalí ligt in de Jalón-vallei, twintig minuten landinwaarts. Bergen, groen, rust. De kust op een kwartiertje rijden. Als hij ’s ochtends naar buiten kijkt, ziet hij geen zee maar bergen. Dat contrast, zegt hij, is precies waarom hij daar zit.

Michel koos dit gebied omdat het het meest echt aanvoelde. Jávea en Moraira zijn mooi, maar ook wat meer op toeristen en expats gericht. Dénia heeft meer locals, meer leven het hele jaar door. Dat had hij vooraf niet helemaal verwacht: hij dacht dat het een vakantiebestemming was. Het bleek een stad waar je gewoon leeft.

Wat hem verraste is hoe relaxed het leven is, maar ook dat dingen soms wat langer duren dan in Nederland. Minder strak geregeld. Daar krijg je rust en vrijheid voor terug, zegt hij. Hij klinkt niet alsof hij erover klaagt.

De Jalón-vallei, zeg ik. Daar ga ik volgende keer heen. Hij knikt. Goeie keuze, zegt hij.

Ik rij ’s avonds naar de haven. De veerboot naar Ibiza is al vertrokken. De terrassen zijn vol. De TRAM richting Alicante vertrekt om 22:13 en rijdt tot voorbij middernacht. Dénia slaapt niet vroeg.

---

Vorige aflevering: Alicante, Benidorm en Altea, stad, dorp en torenflat.
Volgende aflevering: Jesús Pobre, Gata de Gorgos en de Jalón-vallei, van de kust af.