Elektrisch rijden in Spanje groeit hard, op één ding na

Mijn auto stond voor een grote beurt. Riem, remmen, het hele repertoire. De monteur, die weet dat ik voor deze rubriek schrijf, veegde zijn handen af aan een doek en zei het bijna terloops. Probeer eens een elektrische. Hij had er net eentje binnengekregen, een testmodel van de importeur, en hij vond dat ik moest rijden voor ik erover zou schrijven.

Ik had al mijn bezwaren klaarliggen. Ik hou van een pittige handbak. Van het geluid dat een motor maakt als hij opschakelt, van het gevoel dat je de auto in je hand hebt en niet andersom. Een elektrische auto klonk in mijn hoofd als een rijdende stofzuiger met een navigatiesysteem. Beleefd, efficiënt, en volstrekt karakterloos.

De testrit

Toen reed ik hem. Geen geschakel, geen brul, alleen een duw in mijn rug die eerlijk gezegd harder aankwam dan ik had verwacht. Stil, maar niet saai. Het dashboard hielp niet mee met mijn scepsis weg te nemen: brede schermen, een snelheidsmeter die op de voorruit werd geprojecteerd, alsof ik in een straaljager was gestapt in plaats van in een auto op weg naar de Mercadona.

Heel even dacht ik: zet me maar in de stoel en noem me kapitein. Maar tegen de tijd dat ik de eerste rotonde nam, keek ik al niet meer naar het scherm maar naar de weg, terwijl de snelheid gewoon op mijn netvlies bleef staan. Handig, bleek al snel, in plaats van opsmuk. Ik was niet meteen om. Maar ik was ook niet meer zo zeker van mezelf als een uur eerder.

Een bekende stem op de parkeerplaats

Een paar dagen later liep ik Rick (van Velthuysen, red) tegen het lijf bij de supermarkt, terwijl hij zijn boodschappen in de kofferbak van een gloednieuwe Kia EV3 stond te laden. Rick is geen onbekende hier: hij is vanaf het begin bij Costa Blanca Radio betrokken, en heeft een huis in Spanje waar ook zijn moeder woont. Het grootste deel van het jaar zit hij in Nederland, waar hij naast zijn radiowerk ook actief is in de lokale politiek, maar elke zomer maakt hij de rit hierheen met zijn eigen auto. Vijf jaar deed hij dat met een Jaguar, dit jaar voor het eerst met de Kia.

Het grootste verschil met vijf jaar geleden, vertelde hij, zit ‘m in de actieradius en de laadsnelheid. De techniek is in die tijd zo hard vooruitgegaan dat de laadproblemen van toen simpelweg niet meer bestaan. Onderweg laadt hij het liefst bij Ionity tot in Noord-Spanje, en verderop in het land bij Iberdrola, met een account bij allebei zodat het zonder gedoe gaat. FastNed raadt hij juist af, zowel qua snelheid als prijs. En zelfs bij zijn eigen huis, in Nederland én in Spanje, heeft hij geen laadpunt op eigen terrein. Hij zoekt gewoon de betaalbare publieke palen op, Vattenfall thuis, Iberdrola hier.

Wat Rick zelf betreft rijdt hij nooit meer terug naar een auto met een gewone motor. De pech die hij onderweg tegenkomt, komt altijd van auto’s die geen EV zijn. Onderhoud is goedkoper, het verbruik ook, en de rit zelf voelt volgens hem rustiger dan vroeger. “Wie zich er nog steeds koppig tegen verzet,” zei hij grijnzend terwijl hij de kofferbak dichtklapte, “valt volgens mij toch echt in de categorie boomer.” Ik grinnikte.

Wat de cijfers zeggen

Zijn ervaring past bij wat er ook landelijk gebeurt. Elektrisch rijden in Spanje groeit dit jaar bijna twee keer zo snel als het Europese gemiddelde. Ruim zestig procent van de Spanjaarden overweegt inmiddels een elektrische auto bij de volgende aankoop, tegenover een veel kleiner percentage een paar jaar terug. Diesel zakt op de verkooplijstjes naar een dieptepunt dat niemand had voorspeld.

De subsidies zouden daarbij moeten helpen: het nieuwe Plan Auto+, opvolger van het vertrouwde Moves III, moet een elektrische auto in Spanje duizenden euro’s goedkoper maken. Zou moeten, want het aanvraagloket staat er bij het schrijven van dit stuk nog altijd niet, ondanks een belofte van begin juli. Meer dan de helft van het budget is intussen al uitgegeven aan mensen die met terugwerkende kracht recht hebben op geld dat ze nog niet kunnen aanvragen. Ik ga er absoluut op terugkomen zodra die portal wel live staat, dus houd deze rubriek in de gaten.

Thuis laden

Het pijnpunt zit ‘m dus niet onderweg, dat bevestigde Rick eigenlijk ook. Het zit ‘m thuis. Wie geen eigen oprit heeft en aangewezen is op een paal in de straat, merkt dat die kant van het verhaal nog niet is opgelost, ook niet voor iemand die al vijf jaar elektrisch rijdt en inmiddels precies weet welk netwerk waar het beste werkt.

De monteur belde me een week later. Of ik al bezig was met mijn artikel. Ik zei dat ik nog moest nadenken. Dat is niet helemaal waar. Ik denk allang na, alleen niet meer over de vraag of elektrisch rijden in Spanje iets voor mij is. Meer over de vraag hoe snel ik een laadpaal in mijn straat krijg voor de rest van de buurt me voor is.