Feria in Spanje: een feest voor wie erbij wil horen

Ze hadden me gewaarschuwd. De feria is niet voor buitenstaanders. Niet omdat je er niet welkom bent, maar omdat je er pas iets van snapt als je er al een paar keer bij bent geweest.

Ik ging toch.

Wat een feria niet is

Een feria in Spanje is geen festival in de zin van een podium en een ticketkantoor. Je koopt geen kaartje, je staat niet in een rij, er is geen lineup op een app. Een feria is een volksfeest dat al weken voor aanvang voelbaar is. In de versieringen die langzaam de straat in kruipen. In de gesprekken bij de bakker. In de jurk die al weken klaarhangt in de slaapkamer van de buurvrouw.

Het hart van een feria is de caseta. Een tent, opgezet door een buurtvereniging, een familie, een bedrijf. Binnen: tafels, stoelen, muziek, eten, mensen die elkaar al jaren kennen. Je komt er alleen in als je wordt uitgenodigd.

Het feest achter glas

Voor wie er naast woont maar er niet in zit, heeft de feria iets van een feest achter glas. Je hoort de muziek, je ziet de lichten en je ruikt het eten. Maar de warmte ervan is voor anderen. Dat is geen verwijt, het is gewoon hoe het werkt. Spanje feest in gemeenschap, niet in anonimiteit. Een feria is niet gemaakt voor de toerist of de nieuwkomer. Het is gemaakt voor de mensen die er al zijn.

Dat is ook precies waarom het zo mooi is.

De derde avond

Ik stond er twee avonden aan de rand. Ik keek, dronk iets bij een kraampje en luisterde naar muziek die ik niet kende, van bands die ik niet kon volgen.

Op de derde avond tikte iemand me op mijn schouder. Een vrouw, vijftig misschien, met een jurk die ze waarschijnlijk speciaal voor deze week had aangeschaft. Ze gebaarde naar de ingang van een caseta. Binnen.

Ik wist niet goed hoe ik moest dansen. Dat maakte niet uit. Je hoeft het niet goed te doen. Je hoeft er alleen maar te zijn.