Waarom mijn tuin nooit af is, en dat is precies de bedoeling

Mijn tuin begon als een lege kavel: twee terrassen, een stenen muur en een afvoergoot. De eerste schetsen die ik maakte waren geometrisch en precies, bijna medisch schoon. Naarmate ik langer over het terrein liep, voelde ik dat het niet klopte. Een huis mag recht zijn. Een tuin moet daar iets tegenover zetten.

Dat is de kern van een tuin bij een moderne villa. Niet nog meer strakke lijnen, maar een tegenwicht.

Paden die net niet recht zijn

Ik koos voor paden die net geen rechte lijnen volgen, met een bocht tussen de lavendel en de rozemarijn, en een olijfboom die eigenlijk te dicht op het pad staat maar precies goed voelt als je erlangs moet buigen. In een strakke, moderne tuin zit de rust niet in symmetrie, maar in ritme.

Kleur die niet op een kleurenkaart staat

Een mediterrane tuin kent geen pastel. Olijfbladeren die zilvergrijs glanzen in avondlicht, cactussen die hun silhouet werpen tegen een lemen muur, een vijgenboom die zich nergens iets van aantrekt. Ik liet lavendel woekeren in plaats van hem netjes te snoeien, en een hoek verwilderen met tijm en oregano. Het rook lekkerder dan elke geurkaars die ik ooit heb gekocht.

Een tuin die je iets laat achterlaten

Een tuin waar je modder aan je voeten kunt overhouden, bladeren op je stoel, geur in je geheugen, is een tuin waar je echt in woont. Dat lukt niet op onderhoudsvrij kunstgras of tussen strak geschoren buxushaagjes.

De tuin is inmiddels drie jaar oud en nog steeds niet af. De olijfboom is gegroeid, het pad is verder verwilderd dan gepland, en ik heb hem nog geen enkele keer willen aanpakken. Een tuin die af is, is volgens mij een tuin die is opgehouden met groeien.