Ontdekt op de radio, fan geworden in Brihuega: Spaanse popmuziek

Ze stond op het scherm van de app. Luz Casal, zaterdag, lavendelvelden, Brihuega. Ik kende die naam ergens van. Van Costa Blanca Radio, van No Me Importa Nada dat geregeld voorbijkomt. Spaanse popmuziek die je hoort zonder te weten dat je luistert. Ik zocht het op. Kocht een kaartje. Kocht er daarna nog drie.

Zo begon het. Alleen.

Een wei die zelf het podium is

Het Festival de la Lavanda (ik schreef er al eerder over) vindt elk jaar in juli plaats in Brihuega, een klein stadje in Guadalajara, 45 minuten van Madrid. Vier concerten, twee weekenden. Iedereen in het wit. De velden paars. De zon die zakt terwijl de muziek begint.

Het is geen festival met hekken en crowdsurfers. Het is een wei die zichzelf omtovert. Het publiek staat tussen de lavendel. De geur is overal. En iedereen lijkt elkaar te kennen. Vrienden, families, koppels die al jaren samen komen. Ik kende niemand. Ik stond erbij als iemand die per ongeluk op de familiefoto terechtkomt.

Dat was het eerste weekend.

De week ertussen

Brihuega is klein en oud. Middeleeuwse muren, een klooster, een miniatuurmuseum van een excentrieke magiër genaamd Professor Max dat ik niet had verwacht maar niet snel vergeet. Ik liep door de velden, rook lavendel tot ik er niks meer van rook, at alleen aan een cafétafeltje op een kasseienstraatje.

Op de tweede dag sprak een man me aan. Vijftig misschien, vriendelijk gezicht, nieuwsgierig zonder opdringerig te zijn. Hij vroeg waar ik vandaan kwam. Nederland, zei ik. Hij knikte, alsof dat een logisch antwoord was. Of ik voor het festival was. Ja. Of ik Taburete kende. Een beetje, zei ik. Van de radio.

Hij lachte. “Van de radio.” Hij herhaalde het alsof het hem iets zei. Toen legde hij uit wie Taburete was, waar ze vandaan kwamen, wat hun eerste album betekende voor een generatie Spanjaarden. Tien minuten lang, in langzaam Spaans, met zijn handen erbij. Ik begreep de helft. Genoeg.

Het moment van herkenning

Taburete speelt Sirenas. Halverwege het nummer komt het. Dit ken ik. Van de radio, van de Costa, van die ene ochtend in de auto toen ik niet had opgelet wie het was. Ik kende het nummer al maanden. Ik wist alleen niet wie het speelde.

Nu stond ik erbij. Wit shirt, paarse velden. Iemand naast me zong mee en keek me even aan alsof dat vanzelf sprak. Ik zong ook mee. Fonetisch, half verstaan, waarschijnlijk met het accent van iemand die het van de radio heeft geleerd.

Het maakte niet uit.

Duncan Dhu sluit het tweede weekend af met En Algún Lugar. Ook dat nummer kende ik. Ook van de radio. Dit keer zong ik de hele tijd mee.

Hoe het sijpelt

Dat is wat Spaanse popmuziek doet als je hier woont. Het sijpelt. Niet via grote hits of platenlijsten. Via de radio op de achtergrond, via het terras van de buren, via de app die je even checkt als je wil weten wie er net speelde. Tot je ineens in een paars veld staat en meezingt met tekst die je half verstaat, naast mensen die je niet kent, in een land dat niet van jou is.

En toch. Thuis staat Costa Blanca Radio aan. Sirenas komt voorbij. Nu weet ik wie het is. En ik zet het volume iets harder.