Wijn hoort bij mijn huis, niet in een aparte kamer

In de zomer is mijn patio het domein van de avonden. Onder de jasmijn en het geknisper van olijfbomen in de wind staat een houten tafel met een paar verweerde stoelen. Niets bijzonders. Maar er staat bijna altijd een fles wijn op, soms een lokale tempranillo, soms iets wat ik uit nieuwsgierigheid in een supermarktmandje heb gelegd.

Die fles hoort daar gewoon. Net als de plantenpotten en de hond die zich onder de tafel legt. Wijn leeft hier mee met het huis, en dat begint meestal buiten.

Geen kelder nodig

Ik heb geen wijnkelder, geen klimaatkast, geen collectie met temperatuurstickers. Wat ik wel heb is een oude houten kist onder de trap met een stuk of zes flessen die me iets zeggen, en een plank in de keuken waar de kurkentrekker altijd ligt. Wijn krijgt bij mij geen aparte ruimte. Hij is onderdeel van de ruimte die ik al gebruik.

Aan tafel, niet op een voetstuk

Wat ik in Spanje heb geleerd, is dat wijn geen vertoon hoeft te zijn. Niemand praat hier over tannines of jaargangen aan een gewone dinsdagtafel. Een fles op tafel is een gebaar: je bent welkom. Dat gebaar zit niet in de fles zelf, maar in hoe vanzelfsprekend hij daar staat.

Buiten leven, binnen bewaren

De meeste wijn hier wordt niet binnen gedronken, maar op het terras of aan een lange tafel onder een pergola. Daarom is het geen slecht idee om een buitenruimte zo in te richten dat wijn er logisch voelt: een kleine buitenkeuken, een stenen tafel in de schaduw, planten die geuren afgeven als het warm wordt.

Misschien is dat uiteindelijk het echte inzicht. Niet een wijnhuis, maar een huis dat uitnodigt tot tafelmomenten. Een fles die klaarstaat zoals een stoel klaarstaat voor een onverwachte gast.

Dit verhaal is onderdeel van de The Sound Of The Costa Wijnmaand. De hele maand staan de verhalen van CostaLifestyle in het teken van wijn, in samenwerking met Grupo BonAmb.