Eten in februari zonder culinaire beloftes

Het is midden in februari. Carnaval is bezig, maar nergens hangt een aankondiging. Er wordt gegeten omdat het tijd is om te eten, niet omdat er iets gevierd moet worden. Op tafel staat wat er stond toen iemand de keuken in liep. Niemand heeft gevraagd wat het zou worden.

Er zijn borden, glazen, een pan die al op het vuur stond. Het eten komt in februari zonder volgorde. Eerst iets warms, daarna brood. Of andersom. Niemand corrigeert dat. Er wordt opgeschept zonder dat iemand zegt hoeveel er is.

Eten zonder vooruitzicht

Er hangt geen menu aan de muur. Niemand zegt: straks dit, morgen dat. Wat er komt, komt wanneer het klaar is. Er wordt niet gesproken over later op de avond, laat staan over volgende week. De pan wordt leeggeschoven omdat hij leeg is, niet omdat dat zo hoort.

Aan tafel wordt gegeten en gepraat, maar niet over eten. Er is geen moment waarop iemand vraagt of dit genoeg is. Er wordt bijgeschonken omdat het glas leeg raakt. Meer is geen onderwerp. Niemand maakt afspraken met zichzelf. Niemand zegt dat dit “mag, omdat het carnaval is”. Het eten hoeft niets goed te maken.

Carnaval zonder belofte

Buiten loopt muziek langs. Binnen verandert niets. Het eten verwijst in februari nergens naar. Het is geen opmaat, geen afsluiting. Het staat los van wat er straks zou kunnen komen. Carnaval draait door, maar het bord blijft gewoon een bord.

Er liggen geen restanten die bewaard moeten worden. Wat overblijft, blijft liggen. Wat op is, is op. Niemand rekent door.

Er werd ooit anders gegeten. Nu niet.

Geen opbouw, geen afronding

De tafel wordt niet afgeruimd omdat het moment voorbij is, maar omdat iemand opstaat en ruimte nodig heeft. De pan gaat van het vuur zonder ceremonie. Een bord wordt naar de rand geschoven. Iemand veegt kruimels bij elkaar met de hand.

Het gesprek loopt door terwijl de laatste hap wordt genomen. Het bestek blijft even liggen. Daarna staat iemand op. De stoel schuift achteruit. De tafel blijft achter zoals hij is.