Wandelen in de zomer: hoe ik dezelfde route twee uur eerder ben gaan lopen

Vaste lezers van deze rubriek kennen mij: ik ben gek op wandelen. Ik loop al jaren dezelfde routes. Maar vanaf mei vertrek ik twee uur eerder. Niet omdat de route veranderd is. Wandelen in de zomer kan gewoon niet meer op hetzelfde tijdstip als de rest van het jaar, en hoe eerder je dat accepteert, hoe makkelijker het wordt.

Hitte geen excuus

De hitte is geen excuus om te stoppen. Het is een gegeven om rekening mee te houden. Voor negen uur of na zeven uur ’s avonds: daartussenin is het onverstandig, ook voor mensen die denken dat ze het gewend zijn. Gewenning aan de hitte bestaat, maar de UV-belasting en de vochtverliessnelheid veranderen niet mee. Je voelt je misschien prima, maar je lichaam werkt harder dan je doorhebt.

Wat er verder verandert is de route zelf. Ik kies schaduw waar ik die vroeger oversloeg. Ik loop korter en langzamer. Bergaf pas ik mijn stappen aan, kortere passen, om mijn knieën te ontzien als de spieren al warm en vermoeid zijn. Dat klinkt voorzichtig, maar het is gewoon efficiënt.

Water met een snufje zout

Naast het wandelen zelf, werkt ook drinken anders in de zomer. Niet wachten tot je dorst hebt, want tegen die tijd ben je al te laat. Een halve liter voor vertrek, elke twintig minuten bijdrinken onderweg, ook als je geen dorst hebt. Water met een snufje zout werkt beter dan gewoon water bij lange tochten, de elektrolyten gaan er in de hitte snel doorheen.

Wat ik er voor teruggekregen heb is het vroege ochtendlicht. De stilte voor het dorp wakker is. De temperatuur die nog aangenaam is en niet dreigend. En lege paden, want wie wandelt in de zomer voor acht uur ’s ochtends, heeft ze voor zichzelf.

De route is hetzelfde. De wereld eromheen niet.