De moestuin in juni: wat je in april plantte, staat nu klaar om je te verrassen

De courgette lag er al drie dagen, maar ik had hem niet gezien. Hij lag half onder een blad, breed en dik, met het kaliber van een boekenlegger. Zo gaat dat in een moestuin in juni. Je denkt dat je de boel in de gaten houdt, maar de tuin werkt ’s nachts door.

Ik oogst nu elke dag. Niet als ritueel, maar als noodzaak. Wie dat in april plantte — en dat schreef ik toen ook — weet inmiddels dat de Spaanse zomer geen kwartier wacht. De tomaten zijn er. De paprika’s komen eraan. De sla is al weken te laat.

Doorgeschoten, uitgebakend of pakken nu pas door?

En dat laatste is precies het punt. Wie vanuit Noord-Europa denkt dat juni het begin is van de groenteoogst, heeft het mis. In Málaga en aan de Costa Blanca is juni al middenin. De koelteminnende gewassen — sla, spinazie, radijsjes — zijn in mei doorgeschoten of uitgeblakerd. Je oogst ze te vroeg of helemaal niet meer. De tomaat, de aubergine, de courgette: die pakken nu pas echt door.

Ik heb twee bakken met basilicum die het perfect doen. En één bak met peterselie die er moe uitziet, alsof hij al weken op vakantie wilde. Dat is de paradox van de zomermoestuin hier: het gaat te hard voor sommige planten, en precies goed voor de rest.

Wat wél werkt

Wat wél werkt in juni aan de Costa: rijpe tomaten uit je eigen moestuin, die een heel andere smaak hebben dan wat je in de supermarkt koopt. Aubergines die je kunt weggeven aan de buren omdat je er simpelweg te veel van hebt. Paprika’s die je nog even geduld vragen, maar er klaar voor zijn. En courgettes die je beter dagelijks controleert dan wekelijks.

Wat niet meer werkt: sla planten, bieten zaaien, of hopen dat de venkel het nog redt. Dat zijn herfstplannen. De Spaanse kalender loopt zes weken voor op wat je vanuit Londen of Amsterdam gewend bent. Wie dat eenmaal weet, stopt met verbaasd zijn en begint gewoon op tijd te planten.

In april schreef ik dat het moment van uitplanten nu was. De oogst bewijst dat het klopte.