Naseizoen aan de Costa Blanca: het dorp dat zichzelf terugkrijgt

De man achter de bar vroeg hoe het ging. Niet als begroeting. Als vraag.

Ik zat er al een halfuur. Het was een donderdag in november, half twaalf, en we waren met z’n tweeën in het café. Hij had geen haast. Ik ook niet. Buiten was het 22 graden en stil.

In augustus zit je hier schouder aan schouder met mensen die je nooit eerder hebt gezien en nooit meer zult zien. Je bestelt met gebaren. De ober schrijft niks op want hij onthoudt het toch niet. Dat is het seizoen: snel, luid, onpersoonlijk, en toch prettig op een bepaalde manier.

Dit was iets anders.

Wat de leegte mogelijk maakt

Het naseizoen aan de Costa Blanca is niet leeg. Het is kleiner. De mensen die er zijn, zijn er omdat ze er altijd zijn. De kramen op de markt staan er nog, maar de kopers kennen de kraamhouder. Er worden geen foto’s gemaakt van groenten. Er is geen file bij de rotonde. Het dorp is van zichzelf.

Het naseizoen is niet het einde van de Costa Blanca. Het is het begin van de plek.

Ik heb nooit begrepen waarom mensen zeggen dat het hier “doodgaat” na de zomer. Alsof het enige wat telt het volle terras is. Wat er eigenlijk gebeurt is dat de drukte eindigt en de plek begint.

De ober heette Carlos. Dat wist ik omdat zijn collega het riep vanaf de keuken. We praatten over de winter, over de regen die vorige week was gevallen, over een weggetje bij Benissa dat volgens hem in februari weer open zou zijn na maanden werk. Nuttige informatie. Het soort dat je niet vindt in een app.

Tot volgend jaar

Op de deur van het restaurant aan de haven hing een vel papier. Handgeschreven, gelamineerd. “Hasta el año que viene. Gracias por todo.” Tot volgend jaar. Dank voor alles.

Ik las het twee keer. Niet omdat het bijzonder was, maar omdat het zo gewoon was. Een zin die het hele seizoen samenvat en meteen afsluit. Geen drama, geen nostalgie. Gewoon: tot volgend jaar.

Zo gaat dat hier. Het seizoen begint, het seizoen eindigt, en ertussenin is er iets wat misschien wel beter is dan het seizoen zelf.

Carlos bracht nog een café solo. Ik had er niet om gevraagd.