Zelfvoorzienend wonen: twee stappen buiten de deur

Ik zit nog in het noorden van Spanje, onderweg voor de roadtrip en Barcelona functioneert. Dat schreef ik vorige week: scholen, ziekenhuizen, een metro die werkt. Wat ik er niet bij schreef, omdat het zo vanzelfsprekend is: je telefoon heeft er overal bereik. Ik moest denken aan Muriel, die in de Jalón-vallei het andere uiteinde van die schaal bewoont. Zij combineert zelfvoorzienend wonen al bijna vijf jaar met een baan, honden en een finca van 300 jaar oud.

De finca

Ik ontmoette haar op een zaterdagochtend in een café in Xaló, tijdens de roadtrip door de vallei. Nu rij ik achter haar aan, zeven kilometer de bergen in, om te zien hoe het daar is.

Haar huis is driehonderd jaar oud en hangt niet aan het net. Ik zoek naar de aansluiting die er toch ergens moet zijn, zoals je naar de prijs zoekt bij een aanbieding. Er is er geen. Wel zonnepanelen, batterijen en een inverter voor 3kW: “daar laat ik het hele huis op lopen,” zegt ze. Twee keer per jaar komt er een truck die de put vult, vertelt ze, en daarbovenop vangt ze regenwater op. Drinkwater koopt ze. Zelfvoorzienend wonen houdt blijkbaar op bij de dorst. Elke ochtend staat er een kudde steenbokken op haar oprit, zegt ze, met de vanzelfsprekendheid van iemand die de krant van de mat raapt.

Ik vraag naar de koudste nacht van de afgelopen jaren. Ze kan er geen noemen. Het huis is waterdicht, dus ze blijft binnen, behalve voor de honden en verder zijn er de houtkachel, warme kleren en “een super warm dekbed voor de winter”, zegt ze. Ik verwacht een verhaal over overleven en krijg een dekbed.

Twee stappen

Het papierwerk is verrassend gewoon, wat in Spanje bijna verdacht is: ze staat ingeschreven, de post gaat naar een brievenbus in het dorp en de zorgverzekering loopt via haar werk. Ook de bank is geen probleem, “omdat ik een baan heb”. Wifi heeft ze wel en daarmee kan ze ook bellen. Pas twee stappen buiten de deur is er absoluut geen verbinding meer, zegt ze, en zonder stroom ook binnen niet.

Verdwaalde geiten

Later lees ik na hoe anderen het doen, en dat blijkt een genre op zich. Lakabe in Navarra werd in 1980 gevonden door buren die op zoek waren naar verdwaalde geiten. Inmiddels heeft het dorp een windmolen, een waterturbine en een bakkerij met zuurdesembrood die de rekeningen betaalt. Bij Órgiva begon een groep uit Wales ooit met tenten, omdat het in Wales te koud was. Hun kampement heeft nu een eigen schoolbus.

Muriel heeft geen kampement en geen bakkerij. Ze heeft een baan, honden en buren op loopafstand. Wat een bezoeker volgens haar zal tegenvallen, is de tijd. Zelfvoorzienend wonen kost “veel tijd en energie” en “er is altijd wel iets te doen”. Daarnaast is het stil en het contact beperkt. “Mijn keuze.”

In Barcelona houdt het bereik nergens op. In de Jalón-vallei houdt het op twee stappen van Muriels deur. Ik spring weer in de auto en zij gaat met de honden de bergen in.

Afbeeldingen zijn illustratief en met AI gegenereerd.