Cava rosé: geen gelegenheid nodig

Er is een moment in juli, ergens rond drie uur ’s middags, waarop de temperatuur heeft gewonnen en je dat moet accepteren. Je zit in de schaduw, het waait niet, en alles wat je wilt is iets koud en licht en fris. Op dat moment pakt een Spanjaard geen bier. Die pakt een fles cava rosé.

Het vreemde is dat cava rosé buiten Spanje wordt bewaard voor feesten. Bruiloften. Oudjaar. De roze kleur suggereert aanleiding. Hier suggereert hij niks. Hij staat gewoon in de koelkast voor het geval het warm wordt, en het wordt hier altijd warm.

Inheemse druiven

Cava rosé wordt gemaakt van inheemse druiven, voornamelijk Garnacha, Monastrell, of Trepat, en hij krijgt zijn kleur van een korte maceratie met de schillen. De belletjes komen via de traditionele methode, in de fles, net als bij champagne. Hij is droog tenzij er “semi-seco” op het label staat, en hij is bijna altijd betaalbaar: een goede fles begint bij zo’n acht euro in de supermarkt.

Wat hem anders maakt dan cava blanco is dat de fruitigheid compacter zit. Minder appel, meer rood fruit, iets van aardbei of framboos dat achteraan komt. Niet zoet, maar herkenbaar. Het bitterje aan het einde, dat bij elke cava zit, sluit hem af op een manier die je klaar maakt voor de volgende slok.

Lokale joven

De lokale joven verdient hier ook een woord. Een joven is een jonge rode of rosé wijn zonder houtrijping, meestal Monastrell aan de Costa Blanca, die gekoeld wordt geserveerd. Spanjaarden drinken hem licht gekoeld, op zo’n zestien graden, en toeristen kijken daar vreemd van op. Een gekoelde rode wijn klinkt als een vergissing maar is het niet. De tannines van een jonge Monastrell worden zachter van kou, en wat overblijft is eenvoudig en direct.

Keuze tussen de twee hangt af van wat je doet. Op een terras in de stad: cava rosé. Bij een barbecue of een simpele maaltijd buiten: de joven.