Wandelen in oktober: een ochtend over loopbruggen door het riet van El Hondo

Het laatste stuk naar Parque Natural El Hondo ging over een veldweg tussen de akkers, net breed genoeg voor één auto. Halverwege kwam een tractor me tegemoet, de aanhanger vol plastic kratten granaatappels. Ik reed de berm in en de man achter het stuur tikte twee vingers tegen zijn pet. Zo begint wandelen in oktober in de streek rond Elche: eerst een tractor die voorrang neemt, daarna stilte.

Het park ligt tussen Elche en Crevillent, in wat vroeger een lagune was en nu een wetland is waar in de herfst veel vogels langskomen. Een deel van de wandeling loopt over houten loopbruggen door het riet. Het water zie je pas als je er bovenop staat. Eenden schoven bij elke stap weg en hoog boven me draaide een roofvogel zijn rondjes.

Routes

Het park heeft vier gemarkeerde wandelroutes: geel, groen, blauw en rood. Het bezoekerscentrum zit in Crevillent. Mail of bel vooraf voor de openingstijden, want je rijdt er een eind voor. Vanaf Alicante neem je de AP7 en verlaat je die bij afrit 730, Catral.

Op vlakke loopbruggen heb je geen bergschoenen nodig, gewone wandelschoenen zijn genoeg. Neem wel een pet en een fles water mee, want tussen riet en open water is het zelden schaduwrijk. Een verrekijker is geen overbodige luxe. En vertrek vroeg, zeker in oktober, als de dag nog koel is. Dat leerde ik al in de zomer, toen ik mijn wandeling twee uur eerder begon.

Granaten

De streek rond het park is ook de streek van de granaatappel. Rond de negentig procent van de Spaanse granaatappels groeit hier, de mollar de Elche, met een lichte schil en zachte, eetbare pitten. Het seizoen loopt van oktober tot in de winter. Dat verklaart de tractor.

Superfruit heet hij in de reclame, de telers wijzen op antioxidanten en kalium. Ik eet hem omdat hij nu in het seizoen is. In september schreef ik over herfstmoeheid en zette ik de granaatappel bij de lunch, en na deze wandeling smaakt hij anders.

Een granaatappel opent het schoonst onder water. Snijd de kroon eraf, kerf de schil in vier stukken en breek de vrucht in een kom water uit elkaar. De pitten zakken naar de bodem, het witte vlies blijft drijven en je overhemd blijft wit. Een halve granaat levert genoeg pitten voor bij de yoghurt of in een salade.

Op de terugweg lag de veldweg er leeg bij. Ik reed langzamer dan nodig, voor het geval er nog een tractor kwam.