Verdejo: de witte wijn die Spanje altijd al had

Op een terras in juni, als het nog niet op zijn warmst is maar al wel te heet voor rood, staat er regelmatig een fles op tafel die niemand heeft herkend. Een gele label, het woord “Rueda” erop, soms ook “Verdejo”. De ober zet hem neer alsof dat vanzelfsprekend is. En dat is het ook.

Frisheid

Verdejo is de druif van de Rueda-regio in Castilla y León, op het Meseta-plateau op zo’n 700 meter hoogte. Die hoogte is niet zonder belang: de nachten zijn er koud genoeg om de zuren in de druif te bewaren, ook als de dag heet was. Dat geeft de wijn een frisheid die je niet verwacht als je denkt aan wijn uit het binnenland van Spanje.

De smaak is kruidig, licht bitter aan het einde, en heeft iets wat je met moeite kunt benoemen. Het is niet de fruitigheid van een Sauvignon Blanc uit Nieuw-Zeeland, en ook niet de bloemlenigheid van een Albariño van de Galicische kust. Verdejo is compacter. Meer zichzelf.

Bitterheid

Spanjaarden drinken hem bij vis, bij zeevruchten, bij de eenvoudigste lunch. Niet omdat het moet, maar omdat het past. De bitterheid aan het einde van een slok verdejo sluit iets af, net als een punt aan het einde van een zin. Je hebt er geen eten bij nodig om dat te begrijpen, maar met eten wordt het duidelijker.

Een fout die je buiten Spanje makkelijk maakt: verdejo koud drinken alsof het een prosecco is. Te koud, en je mist de kruiden. Serveer hem op zo’n tien tot twaalf graden, en wacht tien minuten als hij uit de koelkast komt. Dan doet hij wat hij moet doen.