Horchata de chufa: het drankje van de Costa zodra het warm wordt

Het staat er gewoon, op elk krijtbord en elk gelamineerd kaartje tussen de cola en het bier: horchata. De meeste mensen die hier wonen lezen het, kijken er even naar en bestellen iets anders. Of ze hebben het een keer geprobeerd uit een pak bij Mercadona en begrepen niet waarom Spanjaarden er zo over doen.

Wat is horchata de chuva eigenlijk?

De chufa is een kleine gerimpelde knol die ondergronds groeit in de huerta boven Valencia. Hij wordt in april geplant, in november geoogst, daarna drie maanden gedroogd en drie keer per dag omgedraaid tot al het vocht eruit is. Wat overblijft wordt gemalen, gezeefd en met water en suiker gemengd. Drie ingrediënten. IJskoud geserveerd.

De smaak is nootachtig maar niet zwaar. Zoet maar niet kleverig. Er zit iets aardigs in, de knol groeit ondergronds, dat proef je ergens, maar het is niet wat je verwacht.

In Alboraya, twintig minuten boven Valencia, staan de horchatería’s midden in de chufa-velden. Je drinkt het buiten, in de avondwarmte, met fartons erbij. Lange luchtige zoete broodjes die je in het glas doopt. Waarom fartons? Omdat het zo hoort. Meer uitleg is er niet en die heb je ook niet nodig.

Vanaf mei

Horchata is er vanaf mei. Niet het hele jaar, niet in de winter, niet uit principe. Gewoon omdat het zo werkt. Als de temperatuur stijgt en de avonden lang worden, is er op een terras om half zeven geen betere keuze. Geen alcohol, geen cafeïne. Gewoon koud en zoet en precies goed voor het moment.

De velden liggen op een halfuur van de Costa Blanca. Dat je het hier kunt drinken is geen toeval. Dat de meeste mensen er toch aan voorbijlopen, is jammer.