Pimiento italiano: de paprika die je waarschijnlijk niet kent

Op de markt en bij de groenteboer ligt hij naast de rode paprika, en als je er niet van weet koop je de verkeerde. De pimiento italiano is langwerpig, dunwandig, lichtgroen of rood afhankelijk van de rijpheid, en hij lijkt op een paprika zoals een peperoncino lijkt op een chili: zelfde familie, ander karakter.

Zoeter, minder intens

Hij heeft geen Nederlandse naam die breed in gebruik is. Thuis heet hij soms “spitspaprika” of “Italiaanse paprika”, maar die vertaling klopt niet helemaal. De textuur is anders: dunner van vlees, met minder waterigheid, en zachter van structuur als hij warmte krijgt. Hij is ook zoeter dan de standaard rode paprika, zonder de intensiteit die een piquillo heeft.

Wat hem in augustus interessant maakt, is dat hij op zijn piek is. Dikker van vlees dan in juni, rijper, met meer smaak per vierkante centimeter. De marktkoopman die hem half augustus verkoopt, verkoopt een ander product dan de supermarkt die hem het hele jaar doorlevert.

Bereiding

De eenvoudigste manier: heel in de pan op hoog vuur, met een scheut olijfolie, totdat de schil blakert en de binnenkant zacht is geworden. Zo’n tien minuten, met een deksel erop voor het laatste deel. Dan uit de pan, laten afkoelen, de schil eraf trekken. Wat overblijft is zacht, zoet en rokerig.

Die geroosterde pimiento italiano is het soort bijgerecht dat een maaltijd onverwacht beter maakt. Bij gegrild vlees. Bij vis. Op brood met een beetje knoflook. Of gewoon zo, met een druppel olie en een snufje zout.

Hij bewaard ook goed. In een schaal met olijfolie, knoflook en een takje tijm, in de koelkast, blijft hij drie tot vier dagen bruikbaar en wordt hij elke dag iets beter.