Vino de verano: de wijn die niemand verdedigt maar iedereen drinkt

De afgelopen maanden beschreef ik de Verdejo en de Cava Rosé. Vandaag de laatste in deze reeks over zomerwijnen.

Er is een moment in augustus waarop iedereen het heeft opgegeven. De rode wijn staat niet meer op tafel omdat niemand hem wil. Rosé is warm geworden. Bier is niet genoeg. En dan bestelt iemand een vino de verano, en eigenlijk wil iedereen er één.

Vino de verano

Vino de verano is simpel: een glas rode wijn, aangelengd met casera. Casera is een licht zoete, licht citroenachtige frisdrank die je buiten Spanje nauwelijks vindt. Het resultaat heeft iets weg van een lichte sangria, maar dan zonder het fruit, zonder de suiker en zonder de cocktailkaart. Het is wijn die zichzelf heeft aangepast aan de omstandigheden.

Lange tijd werd hij met een beetje dédain bekeken, ook in Spanje zelf. Wijnliefhebbers wezen naar de frisdrank in het glas. Dat is een discussie die niemand meer heeft in augustus in Alicante als het 36 graden is.

Het recept bestaat niet als zodanig. De verhouding is een kwestie van smaak: grofweg de helft wijn, de helft casera, over ijs. De wijn hoeft niet goed te zijn, maar hij mag ook niet slecht zijn. Een ordinaire tinto wordt door de casera niet beter, hij wordt alleen koeler. Een lichte, fruitige Monastrell of een eenvoudige garnacha werkt het best. Iets zonder veel tannine, zonder veel hout.

Casera: licht bittertje

Wie geen casera kan vinden, kan limofris of Sprite gebruiken, maar dat is een andere drank. Casera heeft minder suiker en een distinctief licht bittertje dat iets doet wat andere frisdranken niet doen.

De vino de verano wordt niet ingeschonken in een wijnglas. Hij gaat in een lang glas, met veel ijs, en hij wordt buiten gedronken. Dat is geen protocol, dat is logica.

Iedereen kent iemand die hem “eigenlijk niet zo’n goede wijn” vindt maar toch bestelt zodra het warm genoeg is. Dat is de eerlijkste omschrijving van wat vino de verano is.