De markt in Guardamar: zuidwaarts op zoek naar maart

De auto op de CV-895 richting Guardamar staat er zondag al vroeg vol mee. Niet toevallig, want de Mercadillo El Campico, de uitgestrekte markt tussen Guardamar del Segura en El Raso, trekt elke week mensen van ver buiten de gemeente. Ik rijd er voor het eerst naartoe, een kleine zeventig kilometer van Alicante, met weinig verwachtingen en een lege tas.

De Jalón-markt, die ik eerder beschreef, heeft een dorp als context: smalle straten, een kerk op de achtergrond, de wijncoöperatie om de hoek. El Campico heeft dat niet. Het ligt midden in een veld, de parkeerplaats is aangestampt zand, en de rijen kraampjes lopen zo ver dat je aan het einde niet meer weet waar je begonnen bent.

Wat er in maart ligt

Het seizoen is zichtbaar in de groentekramen achteraan. Het citrusseizoen loopt af, de laatste mandarijnen liggen er wat slordig bij, maar de artisjokken zijn goed. Grote, strakke exemplaren met stelen die nog niet zijn uitgedroogd. Tuinbonen ook, en de eerste erwtjes, nog in de peul, het type dat je een paar weken ziet en daarna niet meer tot volgend jaar. Wie in januari langs de Alicantse markt liep en dacht dat er weinig was, ziet nu dat de overgang klein maar merkbaar is.

Internationaler dan verwacht

Wat El Campico onderscheidt van de markten die ik ken in het noorden van de provincie, is de bevolking. Jalón trekt lokale boeren en een handvol verzamelaars. De Mercato Central in Alicante is de dagelijkse markt van de stad, zonder toeristisch randje. Hier lopen families uit heel Europa naast gepensioneerde Spanjaarden, en de eetstraat in het midden weerspiegelt dat: gegrild vlees, een Britse breakfast-kraam, een Spaanse pa amb tomàquet-stand, en een chiringuito met zelfgemaakte horchata. Geen coherent aanbod, maar een eerlijke doorsnede van wie hier woont.

Dat is ook het interessante aan zo’n markt in maart. In de zomer is El Campico een spektakel, met meer dan 750 kraampjes en volle parkeerterreinen. Nu, begin maart, is hij rustiger. De zon staat laag, de horecakramen zijn pas om tien uur echt op gang. Een man schuift een bak mandarijnen opzij om ruimte te maken voor de artisjokken. Twee vrouwen onderhandelen in het Spaans over een tas. Iemand loopt met een bundel wilde asperges onder de arm, zonder tas, gewoon in de hand.

Ik koop een zak artisjokken. Ze kosten bijna niets.